้านได้เลย“เหตุใดองค์รัชทายาทถึงอยู่ที่นี่” เสินจื่ออี้เพียงก้มหน้าถามออกไปในป่าลึก ใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาของเสี่ยวเสวียนฉีมืดทึม เต็มไปด้วยความดุร้ายเขามักจะแสดงความโกรธเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอเสมอ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ความโกรธนั้นมุ่งไปที่ใครคงเป็นเธอสินะ“เหตุใดงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ! แน่นอนว่าข้าผ่านมาทางนี้พอดี!”เสี่ยวเสวียนฉีตวาดออกมา หน้าตึงแล้วแบกร่างอ่อนระทวยของเธอไว้บนหลัง!แผ่นหลังของเขากว้างกว่าที่เธอคิดไว้ แข็งแรงกว่าตอนที่อยู่ในตระกูลเซินไม่ใช่น้อย ดูเหมือนว่าหลังจากกลับวัง เขาก็ไม่ได้ละเลยการฝึกวิชายุทธ์เมื่อก่อนตอนอยู่ที่ตระกูลเซิน เขาไม่ชอบพูด แต่เป็นคนฝึกวิชายุทธ์ขยันที่สุดหลายครั้งแม้แต่ตอนมีไข้สูงก็ไม่ยอมหยุดใครห้ามก็ไม่ฟัง ต้องให้เธอไปห้ามตอนนั้นแม่มักจะบอกว่า เขาฟังแต่คำของพี่สาวคนนี้แต่ทุกครั้งที่แม่พูดประโยคนี้ ดวงตาที่มองเธอด้วยรอยยิ้มนั้น มักจะมีความกังวลแฝงอยู่ ตอนนั้นเธอไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้มองแผ่นหลังกว้างตรงหน้า เธอเข้าใจแล้วแม้แผ่นหลังจะกว้างใหญ่แค่ไหน ก็ยังเย็นชาเสินจื่ออี้ไม่กล้าเข้าใกล้เขามากนัก คอยเกร็งตัวเพื่อรักษาระยะห่างระหว่างเขาตลอดเวลาเสี่ยวเสวียนฉีรู้สึกถึงความจงใจของเธอ จึงขมวดคิ้วก่อนหน้านี้หลายครั้งที่เธอปรนนิบัติในยามค่ำคืน เขาไม่เคยให้เธอค้างคืนที่วังหยูฮวา ก็เพราะเขาไม่ชอบที่เธอไม่รู้จักดีชั่ว!แต่ตอนนี้ เธอรู้กาลเทศะและว่านอนสอนง่ายแบบน
