งให้เปลี่ยนสถานที่หลายแห่งแล้วเขาเริ่มสงสัยว่าเธอจงใจออกมาสำรวจบริเวณโดยรอบ หวังจะฉวยโอกาสหลบหนีหรือเปล่า!ไม่ว่าจะเล่นกลหรือไม่ก็ตาม วันนี้มันต้องได้สนุกแน่!ไอ้อ้วนผลักเสินจื่ออี้ไปทางพงหญ้าใต้ต้นไม้ด้านข้าง ถอดเสื้อผ้าแล้วพุ่งเข้าใส่เมื่อรู้สึกถึงร่างที่เหนียวเหนอะและน่าขยะแขยงกดทับลงบนตัวเธอ เสินจื่ออี้จะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยคงเป็นไปไม่ได้ เธอก็รู้สึกอยากอาเจียน รู้สึกขยะแขยงเช่นกัน!ใกล้แล้ว ใกล้แล้วเสี่ยวจื่อหรูน่าจะหนีไปสำเร็จแล้ว และได้พบคนแล้ว!อดทนอีกนิด แค่อีกนิดเท่านั้น!“อ๊ากกก!”เสียงกรีดร้องดังขึ้น!ไม่ใช่เสินจื่ออี้ แต่เป็น…เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นเลือดที่คาวรุนแรงและน่าขยะแขยงกระเซ็นใส่หน้าเธอ เสินจื่ออี้ตัวแข็งทื่อ เบิกตากว้างทันที!มือของไอ้อ้วนที่กำลังรีบกราชากชุดของเสินจื่ออี้ ถูกสับออกไปทั้งแขน!มันเจ็บจนแทบขาดใจ กุมแขนข้างที่เลือดไม่หยุดไหล กลิ้งไปมาบนพื้นร้องครวญคราง!ภายใต้สายตาตกตะลึงของเสินจื่ออี้ ชายชุดดำโยนมีดเปื้อนเลือดในมือ แล้วเดินออกมาด้วยสายตาที่ดำมืดถึงแม้จะมองไม่เห็นใบหน้าเขา แต่สัญชาตญาณบอกเสินจื่ออี้ว่าสีหน้าเขาคงไม่ดีแน่!หรืออาจจะโกรธมากด้วยซ้ำ!แต่ก็เข้าใจได้ เธอก่อเรื่องแบบนี้ เกือบจะหนีไปแล้ว เขาโกรธก็สมควรแล้วชายชุดดำกวาดตามองไอ้อ้วนอย่างเย็นชา และทำสัญญาณมือให้ลูกน้องด้านหลัง: “พาเขาไปข้างล่าง คนที่ไม่เชื่อฟัง ก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้แล้ว”ชายชุดดำหันกลับม
