ลถูกมัดทั้งมือและเท้า จะหนีไปไหนได้?”ใช่แล้ว มือและเท้าถูกมัดอยู่นี่นา!เว้นแต่เธอจะมีปีก!พอนึกถึงภาพที่เธออยู่ใต้ร่างของตัวเอง ถูกมัดทั้งมือและเท้า ได้แต่ทนรับอย่างสิ้นหวัง คนอ้วนก็แทบจะอดใจไม่ไหวแล้ว!“ดีๆๆ! ข้าจะพาเจ้าออกไป ถ้ารับใช้ข้าได้ดี เจ้าจะได้รับผลประโยชน์!”ตอนที่ถูกพาออกไป เสินจื่ออี้หันไปมองเสี่ยวจื่อหรูด้วยสายตาลึกซึ้ง พยักหน้าให้เธอ และใช้การขยับริมฝีปากบอกคำว่า ‘เร็ว’!เสี่ยวจื่อหรูมองเสินจื่ออี้ที่ถูกพาออกไป ดวงตาที่แดงจากการร้องไห้ซ่อนอยู่ในความมืด ทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน*อีกด้านหนึ่ง ในป่าหลังเขามู่จิ่งชูและเสี่ยวเย่เพิ่งตรวจตราบริเวณแถวนี้ไปรอบหนึ่ง แต่ไม่พบอะไรเลย!ยิ่งเวลาผ่านไปนาน มู่จิ่งชูก็ยิ่งกังวล!เขาไม่รู้ว่าตัวเองกังวลเรื่องเสี่ยวจื่อหรูจริงๆ หรือกังวลเรื่อง… อย่างไรก็ตามตอนนี้จิตใจเขาไม่สงบ! ยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย!เสี่ยวเย่นอกจากจะเร่งตามหาคนแล้ว ยังคอยสังเกตมู่จิ่งชูอย่างใกล้ชิดเขาเห็นความกระวนกระวายและความไม่สบายใจของมู่จิ่งชูสายตาเขาลึกลง รั้งม้าขวางหน้ามู่จิ่งชู: “ท่านมาร์ควิสน้อยหมู่ ท่านมีอะไรที่ควรบอกข้าหรือไม่”มู่จิ่งชูตาวูบวาบ กำลังคิดจะหันหัวไปอีกทิศทางเสี่ยวเย่พูดอีก!“กุ๋นจูไม่ได้ถูกเสินจื่ออี้พาไป! ใช่ไหม!”ถ้าเธอถูกเสินจื่ออี้พาไปจริง อย่างมากก็แค่การปะทะกันเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างผู้หญิงสองคน มู่จิ่งชูไม่ควรจะร้อนใจขนาดนี้!ยิ่งไปกว่านั้น ป่าห
