ลังเขาแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตราย เสินจื่ออี้จะลำบากพาคนมาที่นี่ทำไม นั่นไม่ใช่การหาเรื่องใส่ตัวเองหรอกหรือ? เสินจื่ออี้ที่เขารู้จักไม่ใช่คนโง่แบบนั้นแล้วยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะไปทำร้ายเสี่ยวจื่อหรู นางกำนัลอย่างเธอไปทำร้ายลูกสาวคนเดียวของหวางหนานฉวี นั่นเท่ากับการฆ่าตัวตาย!เธอหวงชีวิตมาก แม้แต่ในแม่น้ำใต้ดินก็ยังรอดชีวิตมาได้ แล้วเธอจะสูญเสียชีวิตไปกับการทำเรื่องโง่ๆ ทำไมคำอธิบายเดียวที่มีก็มีเพียงหนึ่งเดียว!มู่จิ่งชูยังคงเม้มปากแน่นไม่พูดเสี่ยวเย่หมดความอดทน: “ท่านมาร์ควิสน้อยหมู่ ท่านรู้หรือไม่ว่า การทำแบบนี้ของท่าน จะนำอันตรายมาสู่พวกเธอทั้งสอง!”“ถ้าพวกเธอทั้งสองคนพบกับอันตราย แค่พวกเราสองคน จะไม่มีทางค้นหาป่าหลังเขาทั้งหมดได้อย่างรวดเร็วที่สุด!”“มู่จิ่งชู ท่านจะไม่พูดความจริงจริงๆ หรือ!!”มู่จิ่งชูหันหน้าไปมองเสี่ยวเย่ ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็พูดออกมา“ใช่ พวกเธอถูกคนพาตัวไป”เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!สีหน้าของเสี่ยวเย่หม่นลง ดูออกว่าโกรธ พุ่งไปหามู่จิ่งชูและถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด!“แล้วทำไมเมื่อกี้ท่านถึงปล่อยให้คนข้างๆ ท่านพูดเหลวไหลว่าเสินจื่ออี้พาตัวกุ๋นจูไป?”มู่จิ่งชูริมฝีปากกระตุก: “ชื่อเสียงของกุ๋นจูสำคัญมาก ถ้าเรื่องที่เธอถูกคนร้ายพาตัวไปถูกเปิดเผย เธอ…”เสี่ยวเย่หงุดหงิด ชี้แส้ม้าไปที่เขา!“ฟังสิ นี่ท่านพูดอะไรออกมา!”สายตาที่เขามองมู่จิ่งชูตอนนี้เต็มไปด้วยความดู
