๋ยวนี้!”ชายผู้นั้นเชิดคางขึ้น ไม่นานก็มีคนเอาผ้าที่ปิดตาของเสินจื่ออี้และเสี่ยวจื่อหรูออกเมื่อมองเห็นทุกอย่างตรงหน้า เสินจื่ออี้รู้สึกว่าหัวใจเธอเย็นลงไปครึ่งหนึ่งนี่คือกระท่อมไม้ที่ไม่คุ้นเคย จากฝุ่นและข้าวของที่เก่าชำรุดโดยรอบ ที่นี่คงไม่มีใครมานานแล้ว!เห็นได้ชัดว่าสถานที่นี้ห่างไกลผู้คนมาก!ชายหนุ่มคนนั้นสวมชุดรัดรูปสีดำ มีผ้าสีดำปิดหน้า ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและมืดลึกเมื่อปะทะกับสายตาสอบถามของเสินจื่ออี้ เขาเพียงแค่เบือนสายตากลับไปอย่างเฉยชา ราวกับไม่รู้จักเธอ แล้วพูดเสียงแข็งกร้าวกับคนอ้วนและคนอื่นๆ ข้างๆ:“ห้ามก่อเรื่องทำให้แผนของข้าผิดพลาด หากเกิดความผิดพลาด พวกเจ้ารู้ดีถึงผลลัพธ์”คนอ้วนและคนอื่นๆ หดคอ ไม่กล้าตอบชายชุดดำมองเสินจื่ออี้และเสี่ยวจื่อหรูที่ยังคงร้องไห้เบาๆ อย่างเฉยชาอีกครั้งแล้วหมุนตัวจะเดินออกไปเสินจื่ออี้ทันใดนั้นก็เอ่ยขึ้น!“รอก่อน! กล้าถามยอดฝีมือ ทำไมจึงจับพวกเรามาที่นี่? ข้าเป็นเพียงนางกำนัลที่มีฐานะต่ำต้อย แม้จับข้ามา ก็ไม่มีประโยชน์อะไร”ชายชุดดำหันหน้ามา ยิ้มเยาะเย้ย! ไม่พูดอะไร ก้าวยาวๆ เดินจากไป!ไม่รู้ว่าเขากำลังเยาะเย้ยคำพูดของเสินจื่ออี้ หรือกำลังเยาะเย้ยตัวเธอแต่ที่แน่ๆ เขาเย็นชาอย่างที่สุดความเย็นชาเช่นนี้ ช่วงนี้เสินจื่ออี้ไม่รู้ว่าเจอมามากแค่ไหนแล้วทั้งสายตาเหยียดหยามของคนในวัง ทั้งความเลือดเย็นไร้ความรู้สึกของเสี่ยวเสวียนฉีแต่ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกขาดด
