นพื้นวิ่งออกจากเต็นท์!“มีคนอยู่ไหม!”ชูอู่ซานเป็นเขตล่าสัตว์หลวง การที่จะพาคนไปได้อย่างเงียบๆ ในที่แห่งนี้ อีกฝ่ายต้องเป็นผู้มีอำนาจ หรือไม่ก็คุ้นเคยกับภูมิประเทศของชูอู่ซาน และวางกำลังดักซุ่มที่นี่มานานแล้ว!เมื่อมีคนมาถึง มู่จิ่งชูก็ได้ยินคนที่ลาดตระเวนในพื้นที่นี้พูดว่า “คุณชายผู้ดี? ท่านหมายถึงเมื่อครู่หรือ เมื่อครู่พวกเราได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากเต็นท์ของนางกำนัลคนนั้นจริงๆ แต่ว่า…”กลุ่มทหารลาดตระเวนสบตากัน ไม่มีใครกล้าเงยหน้า“แต่ว่าเมื่อคืนนางเพิ่งก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โต พวกเราคิดว่านี่เป็นอีกครั้งที่นางก่อเรื่อง จึง จึงไม่ได้สนใจ…”สีหน้าของมู่จิ่งชูยิ่งแย่ลง!เขากระโดดขึ้นม้าแล้วควบเข้าไปในป่า!บริเวณเชิงเขานี้ ไปข้างหน้าคือตำหนักใหญ่ คนที่ลักพาตัวพวกนางไป จะไม่พาพวกนางไปที่ตำหนักแน่! ลงเขาก็เป็นไปไม่ได้ การเฝ้าที่เชิงเขายิ่งเข้มงวดกว่าบนเขา!เช่นนั้นก็เหลือแต่หลังเขาเท่านั้น!ทหารที่เฝ้าอยู่ที่ป่าหลังเขา เมื่อเห็นมู่จิ่งชูรีบควบม้ามา พวกเขาก็รีบให้คนแยกทางให้!“คุณชายผู้ดี วันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ ทำไมท่านผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายต่างรีบไปที่หลังเขากันล่ะ?”มู่จิ่งชูหยุดม้า จ้องถามอย่างเคร่งเครียด “หรือว่ามีคนไปหลังเขาแล้ว?”ทหารคนนั้นพยักหน้า“ใช่แล้ว เมื่อครู่นี้เองครับ! มาก่อนท่านนิดเดียว!”มู่จิ่งชูกำลังคาดเดาในใจว่าจะเป็นเสี่ยวเย่หรือไม่ แต่พอความคิดนี้เพิ่งเกิดขึ้นเสียงผู้
