ไม่ เขาไม่ควรจะเชื่อเธอเลย เขาคือคนที่ไม่ควรเชื่อเธอมากที่สุด!เสินจื่ออี้มีสีหน้าประหลาดและซับซ้อน มองหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีที่คุ้นเคยในความทรงจำแต่กลับเย็นชาและห่างเหิน รู้สึกเหมือนตัวเองไม่เคยเข้าใจชายที่อยู่ตรงหน้านี้เลยเขาทำร้ายเธอ แต่ก็เป็นเขาที่ยืนเคียงข้างเธอในยามที่เธอโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งนี้!ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?ทำไมกัน?เสี่ยวเสวียนฉีจ้องมองเสินจื่ออี้ที่กำลังมองเขาด้วยแววตาเหม่อลอย ใบหน้าซีดขาวแสดงความรู้สึกสับสนราวกับอึ้งไปชั่วขณะ เขายกมุมปากเล็กน้อยแสดงการเยาะเย้ย ราวกับกำลังมองคนโง่คนหนึ่ง!แต่มุมปากของเขาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มีรอยยิ้มเล็กๆ ซ่อนอยู่ ถึงกระนั้นคำพูดของเขายังคงเย็นชาและเฉยชา“อย่าเอาข้าไปเทียบกับพวกคนโง่เหล่านั้น! บอกไปแล้วว่าพวกเขาโง่ แต่ข้าไม่ใช่!”แผลไฟไหม้บนแขนพวกนี้ ไม่ใช่แค่ประกายไฟเพียงเล็กน้อยจะทำได้!และข้าวของในเต็นท์นี้ ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นย่อมทิ้งร่องรอยไว้เสมอ!เสินจื่ออี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มหน้าลงจนไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ไฟครั้งนี้ มีคนวางกับดักเธอจริงๆต้องการทำร้ายเธอหรือ?ไม่ ถ้าต้องการทำร้ายเธอ เพียงแค่จุดไฟเผาเธอให้ตายก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำอะไรซับซ้อนขนาดนี้ดังนั้น อีกฝ่ายแค่ต้องการให้เธอขายหน้า รอจนมีคนพบว่าในเต็นท์ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอก็จะถูกด่าว่าสารพัด! ไม่มีใครเชื่อใจเธออีกต่อไป!ไม่ได้รับความเชื่อใจแล้วจะเกิดอ
