่จำเป็นต้องมีเพิ่งออกจากกระโจมของเสี่ยวเย่ เสินจื่ออี้ก็ถูกคนดึงตัวไปอย่างกะทันหันการดึงทำให้โดนแผลที่แขนที่ถูกประกายไฟลวก ทำให้รู้สึกเจ็บแปลบเสินจื่ออี้เจ็บจนหน้าซีด ร่างกายสั่นเล็กน้อย“เจ้าก็รู้จักความเจ็บปวดเหมือนกันสินะ ข้านึกว่า เมื่อมีเสี่ยวเย่อยู่ เจ้าก็จะไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินเสียแล้ว”ในความมืด ร่างของเขาและความมืดของราตรีเป็นหนึ่งเดียวกัน ทำให้เสินจื่ออี้รู้สึกในทันทีว่านี่คือภาพลวงตาที่สายธารชีวิตของเธอถูกเขาห่อหุ้มอย่างสิ้นเชิงไม่มีทางหนีไปได้อีก!แน่นอนว่า นี่ก็คือความจริง!เขายังไม่ได้จากไป?แต่สิ่งที่ทำให้เสินจื่ออี้ประหลาดใจคือ เขาสังเกตเห็นบาดแผลที่แขนของเธอจุดนี้ แม้แต่เสี่ยวเย่ยังไม่ทันสังเกตเห็น แล้วจะพูดถึงมู่จิ่งชูได้อย่างไรและเขา ชายผู้เย็นชาที่ตั้งแต่งานเลี้ยงค่ำวันนี้ก็ไม่เคยมองเธอด้วยซ้ำ แม้แต่เมื่อครู่ในกระโจมของเสี่ยวเย่ ก็ยังนิ่งเงียบ เย็นชามองเธอถูกมู่จิ่งชูตำหนิ!แต่กลับเป็นเขาคนแรกที่สังเกตเห็นแผลไฟลวกที่มือของเธอ!เสินจื่ออี้ไม่รู้ว่านี่คือความรู้สึกอะไร มันซับซ้อนมาก เธอเพียงต้องการดึงมือกลับเสี่ยวเสวียนฉีพาเธอไปยังอีกทิศทางหนึ่งแล้วครู่ต่อมา เสินจื่ออี้ถูกพากลับไปยังกระโจมของนางกำนัลที่เธอพักอยู่ เพราะเหตุการณ์คืนนี้ นางกำนัลคนอื่นๆ ได้ย้ายไปที่อื่นแล้ว ตอนนี้ในกระโจมเงียบมากมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นเหมือนที่เสี่ยวเย่และมู่จิ่งชูบอก ภายในกระโจมนอกจากเตาถ
