ประโยคนี้ ดูเหมือนเธอจะเก็บมันไว้นานมากมายในที่สุดก็รวบรวมความกล้าพูดมันออกมาเสินจื่ออี้หายใจลึก คำนวณแล้วว่าในระเบียงท้องพระโรงนี้ แม้เสี่ยวเสวียนฉีจะโกรธ ก็คงไม่ทำอะไรกับตน หลังพูดจบเธอก็ย่อกายคำนับเขา แล้วหมุนตัวจากไป!นี่เป็นครั้งแรกที่เสินจื่ออี้แสดงความแข็งกร้าวต่อหน้าเขาหลังจากกลายเป็นนางกำนัลเสี่ยวเสวียนฉีควรจะโกรธสิ!แต่สายตาเย็นชาของเขากลับซับซ้อนอย่างยิ่ง มองตามทิศทางที่เธอจากไป กำหมัดใต้ชายฉลองพระองค์แน่นขึ้นทีละนิด!ในความคิดก็วนเวียนซ้ำไปซ้ำมากับคำพูดของเธอเมื่อครู่ ‘นางอยู่ที่นั่นแล้ว’!อยู่ที่ไหน? ในเหวลึกหรือ!เธอกำลังพูดว่า เขาเป็นคนผลักเธอลงสู่เหวลึก!ช่างน่าขบขันจริง! ใครๆ ก็มีสิทธิ์พูดประโยคนี้กับเขา ยกเว้นเธอคนเดียว!เพราะเธอต่างหากที่เป็นคนผลักเขาสู่ความมืดมิด!เพียงแค่ เธอไม่รู้เท่านั้นเองประกายซับซ้อนในดวงตาของเสี่ยวเสวียนฉีได้หายไปแล้ว กลับมืดสนิทอีกครั้งชายฉลองพระองค์สีดำปลิวไสวตามลมเย็นของป่าเขายามราตรี พลิ้วไหวใต้ระเบียง ค่อยๆ กลืนกลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืด…เหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์จะไม่ยอมให้นางกำนัลต่ำศักดิ์คนหนึ่งมาทำลายบรรยากาศงานเลี้ยง ยิ่งไม่ยอมให้มาทำลายอารมณ์ดีของการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิงานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปส่วนเสินจื่ออี้ เนื่องจากคืนนี้เกือบจะก่อเรื่องในท้องพระโรง ทางโรงครัวจึงไม่กล้าให้เธอไปปรนนิบัติอีก สั่งให้เธอกลับไปรอที่กระโจมก่อนบอกว่าให้เธอกลั
