ไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเลย ด้วยความโกรธที่เต็มไปทั่วร่าง เขากดตัวลงมาบนร่างของเธอทันทีคืนนี้เขาโหดร้ายและเลือดเย็นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แทบไม่มีการหยุดพักหายใจไม่มีจังหวะหยุดหรือลังเล!ในชั่วขณะนั้น ร่างของเสินจื่ออี้บิดเกร็งด้วยความเจ็บปวด! น้ำตาที่หัวตาไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้… เสี่ยวเสวียนฉี…”เธอทำตามใจเขาอย่างเพียงพอแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามความชอบของเขา ไม่กล้าล่วงเกินแม้แต่นิดเดียว แต่ทำไม เขายังคงเกลียดเธอเช่นนี้ ทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า!เสียงร้องไห้ของเธอทำให้เสี่ยวเสวียนฉีชะงักเล็กน้อย แต่สายตาที่มองลงมาที่เธอยังคงเย็นชาราวกับไม่ใช่มนุษย์“เจ็บหรือ?”เขากัดไหล่และกระดูกไหปลาร้าของเธออย่างแรง ไร้ความปรานี และกำลังด้านล่างก็ไม่มีการสำรวม“เจ็บก็จำคืนนี้ไว้ให้ดี จำไว้ว่าคืนนี้เจ้าช่างโง่เขลาเพียงใด! มีแต่จำได้ ถึงจะไม่ทำผิดซ้ำ! เข้าใจหรือไม่!”คลื่นแห่งความรุนแรงถาโถมมาอย่างไม่ลดละเสินจื่ออี้ถูกตรึงอยู่หน้าเตียง แม้แต่แรงที่จะพยักหน้ายอมจำนนก็ไม่มี รู้สึกเพียงว่าหลังของเธอคงจะแตกสลายขึ้นลงไม่หยุด ทั้งอับอายและจมดิ่ง!คืนนี้ เขาได้ลิ้มรสทุกส่วนของเธออีกครั้งแต่การจบลงกลับเร็วกว่าวันก่อนๆเสี่ยวเสวียนฉีถอนตัวออกจากร่างที่อ่อนแอของเธอ สะบัดเสื้อคลุมแล้วหมุนตัวก้าวเดินออกไป!ปฏิบัติต่อเธอเป็นเพียงเครื่องมือระบายอารมณ์เหมือนเดิม แม้จะเร็วกว่าทุกครั้งก็ตามประต
