หน้าถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเย็นชาอย่างสมใจนางยืนอยู่ในวังหยูฮวาอันกว้างใหญ่ ยกมือขึ้นลูบปิ่นมุกบนมวยผมอย่างสบาย ๆพร้อมสะบัดชายกระโปรงเบา ๆ ราวกับเป็นเจ้าของตำหนักบูรพาไปแล้วนางมองไปยังนางกำนัลข้างกายและถาม: “ที่ครัวเล็กเป็นอย่างไรบ้าง?”“รายงานนางกำนัล เสินจื่ออี้เพิ่งได้รับอาญาสิทธิ์จากขันทีเฉินออกจากตำหนักบูรพาไปเพคะ” สายตาของนางกำนัลมีความแปลก ๆ “ขันทีเฉินไม่ใช่คนที่จะช่วยเหลือใครง่าย ๆ แต่กลับช่วยเสินจื่ออี้ออกจากตำหนักบูรพาเงียบ ๆ ดูดีกับนางจริง ๆ นะเพคะ”เหอซุ่ยได้ยินนางกำนัลแอบเสียดสีความสัมพันธ์ระหว่างเสินจื่ออี้กับขันทีเฉินเพราะเรื่อง “คู่รัก” ในวังไม่ใช่เรื่องหายาก!เหอซุ่ยไม่สนใจเรื่องนี้เลย“ปล่อยให้นางไปเถอะ”แม้จะใช้ความสัมพันธ์ทั้งหมดเพื่อชดเชยช่องว่างในครัวเล็ก งานเลี้ยงพรุ่งนี้ก็จะไม่ราบรื่น!เหอซุ่ยคาดการณ์แล้วว่า หลังจากเสินจื่ออี้ออกไป คนที่นางจะไปหาคือคุณป้าฉือรั่ว นางรู้ด้วยว่า คุณป้าฉือรั่วจะไม่ช่วยนาง ดูว่าคราวนี้เสินจื่ออี้จะรับมือกับสถานการณ์ยุ่งเหยิงนี้อย่างไร!ทางด้านเสินจื่ออี้ที่ขอความช่วยเหลือจากขันทีเฉินเพื่อออกจากตำหนักบูรพากลับไม่ได้ไปหาคุณป้าฉือรั่วตามที่เหอซุ่ยคาดการณ์จากเรื่องคราวที่แล้ว นางรู้ดีว่าคุณป้าฉือรั่วไม่ใช่นางกำนัลผู้ใจดีที่นางเคยรู้จักอีกต่อไปหรืออาจจะความจริงเป็นเช่นนี้มาตลอด เพียงแต่นางเพิ่งเข้าใจก็เท่านั้นนางน่าจะรู้มาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ครั
