เหอซุ่ยเป็นคนรู้จักวางตัวในตำหนักบูรพา ตั้งแต่เจ้านายลงไปจนถึงบรรดาทาสทุกคนต่างยกย่องและชื่นชมเธอ เธอไม่เคยแสดงท่าทีเป็นศัตรูกับเสินจื่ออี้อย่างเปิดเผย อย่างน้อยก็ในที่สาธารณะแต่วันนี้ หลิวซิงกลับรู้สึกว่า สิ่งที่พี่จื่ออี้ต้องเผชิญในตำหนักบูรพานี้ ล้วนเกี่ยวข้องกับเหอซุ่ยทั้งสิ้น!ในชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกว่าหญิงสาวที่ยิ้มอ่อนโยนตรงหน้านี้ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน“นางกำนัล นางกำนัล ทุกคนเข้านอนหมดแล้ว หลับกันจริงๆ…”“ไปให้พ้น!”ในขณะที่หลิวซิงพยายามปิดบังอย่างสุดกำลัง จู่ๆ ก็มีเสียงพูดแหบเบาของหญิงสาวคนหนึ่งดังมาจากด้านนอก“เกิดอะไรขึ้นที่นี่หรือ?”หลิวซิงพอได้ยินก็ดีใจทันที หันไปมอง!ด้านนอก เสินจื่ออี้ห่มเสื้อเดินมาจากปลายระเบียงทางเดิน ในมือถือชามน้ำแกงจากโรงครัวเล็ก มองด้วยสีหน้างุนงงมาที่ฉากวุ่นวายตรงนี้“พี่จื่ออี้ ที่แท้พี่ไปที่โรงครัวเล็กนี่เอง?” หลิวซิงเน้นคำว่า “โรงครัวเล็ก” อย่างตั้งใจกลัวว่าคนที่อยู่ด้านหลังจะฟังไม่ชัดนางกำนัลข้างกายเหอซุ่ยชี้ไปที่หลิวซิง: “เมื่อครู่เธอไม่ได้บอกหรือว่ามีคนอยู่ข้างใน แล้วทำไมอยู่ๆ ก็มาจากโรงครัวเล็กล่ะ!”เสินจื่ออี้พยักหน้าเบาๆ: “ใช่ค่ะ ฉันเพิ่งไปโรงครัวเล็ก ต้มข้าวต้มเตรียมนำไปให้คุณป้าไฉ่ที่หอฝูอวี่ เดินผ่านมาทางนี้ ได้ยินเสียง รู้ว่านางกำนัลอยู่ที่นี่ ก็เลยแวะมาคำนับ”ดวงตาของเหอซุ่ยลึกลง มองชามข้าวต้มในมือเธอข้าวต้มยังมีไอร้อนลอย ดูเหมือนเพิ่งต้ม
