อคิดสูงเกินไปแล้วไม่มีท่านอาจารย์เสินคอยพึ่งพา และไม่มีคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเสิ่นปกป้องเสินจื่ออี้ก็แค่โคลนเหลวที่หุนหันและไร้ค่า!เหอซุ่ยหัวเราะเยาะในใจ มองเสินจื่ออี้ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความดูหมิ่นและเหยียดหยาม แต่บนใบหน้ากลับยิ้ม: “ใช่แล้ว มีเธอช่วยแบ่งเบาภาระของคุณป้าไฉ่คุณป้าไฉ่ก็คงสบายใจได้”พอเธอเดินจากไป หลิวซิงก็แสดงสีหน้าร้อนรนทันที: “พี่จื่ออี้ ทำไมพี่ถึงรับปากล่ะ?”เสินจื่ออี้ยิ้มบางๆ ก้มหน้า“นางเป็นนางกำนัล ที่ให้โอกาสฉันเพราะเห็นความสามารถ ฉันไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”หลิวซิงขมวดคิ้วแน่น: “พูดแบบนั้นก็ถูก แต่เรื่องนี้ยากเหลือเกิน แม้แต่คุณป้าไฉ่ยังต้องเหนื่อยใจ แล้วพวกเราจะยิ่งกว่านั้น”เธอเม้มปาก แล้วพูดอีกประโยค“พี่จื่ออี้อย่าโกรธที่ฉันนินทาคนลับหลังนะ ฉันแค่กังวลว่า บางคนอาจฉวยโอกาสนี้แอบใส่ร้ายลับหลัง…”นั่นแน่นอนอยู่แล้วเหอซุ่ยเสนอเรื่องนี้ได้ แสดงว่าเธอมีแผนอยู่แล้วแต่เสินจื่ออี้ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธโอกาสทองที่ส่งมาถึงปากบางเส้นทาง แม้รู้ว่าปูด้วยมีด เธอก็ต้องปีนขึ้นไปมีเพียงการยืนอยู่บนจุดสูงสุดที่เธอพยายามไปให้ถึง เธอจึงจะสัมผัสกับสิ่งต่างๆได้มากขึ้นนางกำนัลต่ำต้อยคนหนึ่ง ทำได้น้อยเหลือเกินเธอไม่สามารถแอบออกจากตำหนักบูรพาไปทำทุกอย่างอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ได้ตลอดไป กว่าจะค้นพบความจริงเกี่ยวกับตระกูลเสิ่น เธออาจกลายเป็นศพเย็นภายใต้กฎเหล็กของตำหนักบูรพาไปแล้วหลิวซิงเห็นเสินจื่ออี้มี
