เยว่เม่อดวงตาไหววูบทันที จึงส่งสายตาให้เสินจื่ออี้ทันทีว่า “รีบไปเลย!”พูดจบเขาก็ปิดประตูวังในชั่วขณะที่บานประตูปิดลง ร่างผอมเล็กของเสินจื่ออี้รู้สึกราวกับถูกบานประตูอันหนักหน่วงนั้นกระแทก ทำให้ร่างกายเธอโค้งงุ้มลงต่ำกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัววังหยูฮวา สถานที่ซึ่งเป็นฝันร้ายครึ่งหนึ่งของเธอหลังจากเข้าวัง ทุกครั้งที่เธอมาที่นี่ ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นแต่ในเมื่อมาถึงแล้ว เธอต้องทำหน้าที่ทาสรับใช้ให้ดี“องค์รัชทายาท หม่อมฉันจะไปนำยามาให้ใหม่” เธอก้มตัวพร้อมห่อไหล่ กล่าวอย่างมีมารยาท“หยุด!”เสี่ยวเสวียนฉีไม่มองเธอ นั่งบนเตียงด้วยดวงตาเย็นชาที่หรี่ลง ร่างกายท่อนบนที่แข็งแรงเปลือยอยู่ แขนขวาพันด้วยผ้าพันแผล แม้แต่ลมหายใจก็เย็นชาแต่ท่ามกลางความเย็นชานี้ กลับแผ่กลิ่นอายความเป็นชายที่เป็นเอกลักษณ์ซึ่งเขาเพิ่งเติบโตเป็นผู้ใหญ่ทำให้เสินจื่ออี้ต้องก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม พร้อมกับบีบมือที่มีเหงื่อซึม เพื่อหลีกเลี่ยงการมองสิ่งที่ไม่ควรมองในเวลานี้“ใครให้เจ้าไปเอายา? ไม่เห็นหรือว่าที่นี่รกไปหมด จัดการตรงนี้ให้เรียบร้อยก่อน!”พื้นเต็มไปด้วยเศษเซรามิกแตก เศษบางชิ้นต้องใช้คีมคีบออก นี่เท่ากับว่าเขาให้เธอเก็บด้วยมือเปล่า เขาชอบทำให้เธอลำบากแบบนี้เสมอเสินจื่ออี้ไม่สนใจ เธอนั่งยองๆ ลงเริ่มจัดเก็บเธอช่างว่านอนสอนง่าย และเชื่อฟังเหลือเกินเหมือนแมวน้อยหรือสุนัขน้อยที่ใครจะเรียกก็ได้!ในตอนแรก เสี่ยวเสวียนฉีต้
