ฉันฮองเฮายวนถึงกับคิดว่าตัวเองฟังผิดไป หันหน้ามามองหญิงสาวตระกูลเสิ่นที่เปลี่ยนไปมากคนนี้เป็นครั้งแรกด้วยสายตาจริงจัง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “เธอกล้าให้ข้าปล่อยนางงั้นรึ? ถ้าข้าเดาไม่ผิด หลังจากที่หญิงคนนี้ตกมาอยู่ในมือข้า รัชทายาทก็คงโกรธมาก จนถึงขั้นลงโทษเธอด้วย”“เช่นนั้นเธอไม่ยิ่งควรฉวยโอกาสนี้ กำจัดเหอซุ่ยศัตรูตัวฉกาจให้สิ้นซากหรือ? นางเป็นคนที่ทนเธอไม่ได้มาตลอด แค่ทำตัวดีต่อหน้ารัชทายาทเท่านั้น!”เรื่องในใจของสตรีในวัง ฮองเฮายวนรู้ดีกว่าใครเพื่อน แต่เหอซุ่ยมีความหมายพิเศษสำหรับเสี่ยวเสวียนฉี ถึงแม้ฮองเฮายวนจะพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าเขา เขาก็จะไม่เชื่อ แต่กลับจะตำหนิว่านางผู้เป็นมารดาไร้น้ำใจ!เสินจื่ออี้ส่ายหน้า “ความเกลียดชังที่องค์รัชทายาทมีต่อข้า ไม่ควรโทษผู้อื่น”ฮองเฮายวนมองนางอย่างลึกซึ้ง หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา หัวเราะที่ความไร้เดียงสาและความโง่เขลาของนาง!“โง่ โง่เหลือเกิน!”จะโง่ก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้เหอซุ่ยยังเป็นอะไรไม่ได้“เช่นนั้นเจ้าบอกข้าสิ ทำไมข้าต้องปล่อยนาง? แม้แต่รัชทายาทยังโน้มน้าวข้าไม่ได้เจ้ามีอะไรที่ทำให้คิดว่าตัวเองทำได้?”ฮองเฮายวนไม่พอใจเหอซุ่ยมาตลอด อยากกำจัดนางมานานแล้ว นางไม่สนว่าเรื่องการฟ้องความลับนี้จะเป็นการวางแผนกลั่นแกล้งเหอซุ่ย หรือเหอซุ่ยจงใจทำเพื่อหลอกคนอื่น!ขอเพียงกำจัดศัตรูในใจได้ แม้จะต้องขัดใจเสี่ยวเสวียนฉีนางก็ยอม!เหอซุ่ยคนนี้ ดูภายนอกเรีย
