บร้อยอ่อนโยน แต่จริงๆ แล้วเจ้าเล่ห์ลึกซึ้ง มีเป้าหมายชัดเจนเกินไป ปล่อยให้อยู่ข้างกายชีเอ๋อร์ ได้แต่จะเป็นอุปสรรคของเขา!“บ่าวรู้ว่าฮองเฮาทนเหอซุ่ยไม่ได้ แต่ถึงไม่ใช่เหอซุ่ย ก็จะเป็นคนอื่น”ฮองเฮายวนขมวดคิ้ว “คำพูดของเจ้าหมายความว่าอย่างไร?”เสินจื่ออี้ยิ้มพลางกล่าว “ฮองเฮาดีต่อองค์รัชทายาท องค์รัชทายาทจะไม่รู้ได้อย่างไร เพียงแต่เขาไม่ได้เติบโตในวัง นิสัยเย็นชาและไม่สุงสิงกับใคร อีกทั้งใช้ชีวิตอย่างอิสระมากว่าสิบปี กลับมาแล้วดูเหมือนเจริญรุ่งเรือง แต่กลับถูกพันธนาการจากกฎเกณฑ์ในวังมัดไว้โดยไม่รู้ตัว ใครก็ต้องต่อต้าน”“เจ้ากำลังจะบอกว่าลูกของข้าต้องการต่อต้านข้าผู้เป็นมารดาแท้ๆ ถึงได้เก็บเหอซุ่ยไว้ข้างกายงั้นหรือ?” ใบหน้าของฮองเฮายวนเคร่งขรึมลงทันที ดวงตาเรียวยาวเป็นประกายวูบหนึ่งเสินจื่ออี้กล่าวอย่างจนใจ “ในใจฮองเฮาคงรู้ดีอยู่แล้ว บางครั้ง แทนที่จะต่อสู้กันทั้งสองฝ่ายจนหัวร้างข้างแตก ถอยคนละก้าวจะดีกว่าสำหรับทั้งสองฝ่าย”“ฮองเฮาคงไม่อยากขาดสะบั้นความสัมพันธ์กับรัชทายาทเพราะหญิงสาวเล็กๆ คนหนึ่งหรอกนะเพคะ?”คำพูดเบาๆ ประโยคเดียว แต่กลับทำให้ใจฮองเฮายวนสะท้านอย่างรุนแรงแน่นอนว่านางไม่อยากแบบนั้น! และเพราะกังวลเรื่องนี้ ฮองเฮายวนถึงไม่ได้ลงมือกับเหอซุ่ยมาตลอด แม้แต่ตอนนำเหอซุ่ยมาที่วังคุนอวี่ ก็แค่กักตัวเท่านั้นไม่ได้ลงโทษจริงๆ“เจ้าดูเหมือนจะรู้จักชีเอ๋อร์ดี” ฮองเฮายวนจ้องมองเสินจื่ออี้อย่าง
