พิจารณาดวงตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย “ได้ยินว่าตอนอยู่ในตระกูลเซิน เจ้ากับชีเอ๋อร์มีความสัมพันธ์ที่ดีมากใช่หรือไม่?”รู้สึกถึงสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งของฮองเฮายวน เสินจื่ออี้ย่อตัวต่ำลงไปอีก“ตอนนั้น เขาเป็นน้องชายของข้า ตอนนี้ รัชทายาทก็คือรัชทายาท เป็นเจ้านายของบ่าว และเป็นคนที่บ่าวไม่กล้าคิดถึงอีกต่อไป”คำตอบของเสินจื่ออี้ทำให้ฮองเฮายวนพอใจมาก ใบหน้าของนางปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย “อืม ดีที่เจ้าเข้าใจ ฐานะต่ำต้อย ก็คือต่ำต้อย ถึงแม้ว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นดอกไม้เจิดจรัส ก็เปลี่ยนความจริงที่เคยต่ำต้อยไม่ได้”ประโยคนี้ดูเหมือนจะพูดถึงฐานะของเหอซุ่ย แต่ก็เป็นการบอกกับเสินจื่ออี้ด้วยหลังของเสินจื่ออี้เหมือนถูกอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นกดทับ ใบหน้าซีดขาว ไม่อาจเงยหน้าขึ้นมาได้ฮองเฮายวนเป็นหญิงที่ฉลาดมาก จริงๆแล้วไม่จำเป็นต้องให้เสินจื่ออี้พูดมาก เมื่อนางใจเย็นลงก็จะคิดได้เอง เสินจื่ออี้พูดเหล่านี้ เพียงเพื่อให้ฮองเฮายวนมีสติเร็วขึ้น และทำให้ผลประโยชน์ของตัวเองมากที่สุดเมื่อฮองเฮายวนเข้าใจแล้ว แน่นอนว่าจะไม่ส่งเหอซุ่ยกลับไปโดยตรง แต่จะเลือกใช้เหอซุ่ยมาเป็นข้อต่อรองเช่น ตำแหน่งพราชายาองค์รัชทายาทที่ว่างมานานเสี่ยวเสวียนฉีไม่เคยเห็นด้วยที่จะรับพราชายาองค์รัชทายาทเร็วๆนี้ ฮองเฮายวนเพราะเรื่องนี้ ใช้วาจามามากเพียงใดก็ไม่รู้ เมื่อเหอซุ่ยกล้าใช้ตัวนางมาคำนวณคนฮองเฮายวนย่อมต้องตอบแทน! และต้องตอบแทนอย่างทวี
