คูณ!ในตอนที่เสินจื่ออี้กำลังจะออกจากวังคุนอวี่ ฮองเฮายวนหัวเราะเยาะพลางถามประโยคหนึ่ง “เจ้าไม่เสียใจหรือ?”นางมองออกว่านี่เป็นละครที่เหอซุ่ยกำกับเอง เสินจื่ออี้ก็น่าจะรู้ปล่อยเหอซุ่ยไปแบบนี้ แม้จะมีเหตุผลของตัวเอง แต่ในใจจะยอมรับได้จริงหรือ?อีกอย่าง นางมาทำความดีโน้มน้าวให้ตนปล่อยคนที่เสี่ยวเสวียนฉีใส่ใจ เสี่ยวเสวียนฉีไม่จำเป็นต้องรู้ แน่นอนว่า ฮองเฮายวนก็จะไม่ให้เสี่ยวเสวียนฉีรู้อีกทั้งความจริงของการฟ้องความลับนางไม่อยากให้เสี่ยวเสวียนฉีรู้เรื่องนี้ทั้งหมดหรือ?เสินจื่ออี้หัวเราะเบาๆ ความจริงเป็นอย่างไร จริงๆแล้วไม่สำคัญอีกต่อไปเสี่ยวเสวียนฉีจะไม่มองนางต่างไปเพราะเรื่องนี้ อีกอย่าง ต่อให้ความจริงอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็อาจจะไม่เชื่อรอยยิ้มของนางขมขื่นและเจ็บปวดเขาไม่เชื่อใจนางมานานแล้ว“ฮองเฮาอย่ากังวล องค์รัชทายาทจะไม่ได้รู้แน่นอน นอกจากนี้ บ่าวรักชีวิตที่สุดหากเหอซุ่ยมีอันเป็นไป รัชทายาทก็จะไม่ยอมปล่อยบ่าวเช่นกัน แม้เหอซุ่ยจะเป็นศัตรูของบ่าว บ่าวก็ต้องปกป้องนางเพื่อตัวเองก่อน”จริงๆ แล้วมีเพียงแค่นี้หรือ? นางโน้มน้าวให้ตนปล่อยเหอซุ่ยจริงๆแล้วเป็นเพียงเพื่อรักษาชีวิตอย่างนั้นหรือ? ฮองเฮายวนไม่เชื่อว่าการที่นางมาครั้งนี้จะไม่มีจุดประสงค์ของตัวเอง!“ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าไม่มีเงื่อนไข” ฮองเฮายวนหัวเราะเยาะพลางหรี่ตาเสินจื่ออี้ยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงอยู่ในท่าทางที่นอบน้อมและต่ำต้อย“บ่าวเป
