็นเพียงนางกำนัลต่ำต้อย จะกล้ามีเงื่อนไขกับฮองเฮาได้อย่างไร เพียงแต่คุณป้าไฉ่มีเรื่อง บ่าวไร้ที่พึ่งพิง ได้แต่ต้องพึ่งการช่วยเหลือจากฮองเฮาเท่านั้น”สายตาของทั้งสองปะทะกันในท้องพระโรง รอบข้างพลันเงียบลง!สายตาของฮองเฮายวนลึกล้ำขึ้น นางนึกอยู่แล้วว่าจะไม่มาโดยไม่มีจุดประสงค์ช่างเป็นหญิงสาวที่มีความทะเยอทะยานจริงๆ!นางค่อยๆ ยิ้ม ไม่ได้ตอบรับโดยตรง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่กล่าว“รัชทายาทเป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องของตำหนักบูรพาข้าไม่สะดวกจะยื่นมือเข้าไปทุกเรื่อง เส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้าเอง”*เสินจื่ออี้เพิ่งจะออกจากวังคุนอวี่ ก็พอดีเจอกับเสี่ยวเสวียนฉีที่กำลังมาดูท่าทางของเสี่ยวเสวียนฉีแล้วรู้เลยว่ามาขอคนจากฮองเฮายวน!ได้ยินว่าเพื่อเอาตัวเหอซุ่ยกลับมา เสี่ยวเสวียนฉีได้มาหาฮองเฮายวนหลายครั้ง แต่ทุกครั้งทั้งสองล้วนทะเลาะกันรุนแรงในโลกนี้ มีเพียงเหอซุ่ยเท่านั้นที่ทำให้เสี่ยวเสวียนฉีคอยวิ่งวุ่นขวนขวายเสี่ยวเสวียนฉีไม่คิดว่าจะเจอเสินจื่ออี้ที่นี่ สายตาเย็นชาหยุดชะงัก!เสินจื่ออี้ก็เช่นกัน ไม่คิดว่าจะบังเอิญมาเจอเขาตรงนี้ ใจที่ไม่มีความรู้สึกอะไรคงเป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อเจอแล้ว ก็ได้แต่พยายามทำให้ตัวเองสงบ!“บ่าวคารวะองค์รัชทายาท” นางแสดงความเคารพตามธรรมเนียม ราวกับนางไม่ได้หนีออกมาจากตำหนักบูรพาโดยพลการ และแค่บังเอิญถูกเขาจับได้สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีเย็นชาลงอย่างเห็นไ
