ด้ชัด ดวงตาเรียวยาวที่คล้ายกับฮองเฮายวนแปดส่วน แต่มีความคมกริบและหนุ่มแน่นกว่าเล็กน้อย หรี่ลง ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตร “เจ้ามาทำอะไรที่นี่!”เสินจื่ออี้ไม่แปลกใจกับความโกรธและความเย็นชาในน้ำเสียงของเขานางอยู่เบื้องหลังเขาและปรากฏตัวที่วังคุนอวี่ อีกทั้งถูกเขาเจอเข้า นี่ยิ่งทำให้เขาเชื่อว่าเรื่องการฟ้องความลับเป็นฝีมือของนางบรรยากาศหน้าประตูวังคุนอวี่เย็นลงทีละน้อย นางกำนัลรอบข้างต่างหนาวสั่นโชคดีที่ตอนนี้มีเสียงฮองเฮายวนดังมาจากในวังอย่างทันเวลา หลีกเลี่ยงเหตุวุ่นวาย “รัชทายาทเข้ามาสิ พอดีข้ามีเรื่องจะปรึกษากับเจ้า! คนอื่นถอยไป”เสี่ยวเสวียนฉีละสายตาเย็นยะเยือกจากแผ่นหลังบางของเสินจื่ออี้ น้ำเสียงหนักแน่นและเต็มไปด้วยการเตือน “เจ้าควรจะดีใจที่นางไม่เป็นอะไร ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าแน่! รีบกลับไป! หากครั้งหน้ากล้าออกจากตำหนักบูรพาอีก ก็ไปอยู่ซินเจ่อคู่ซะ!”เสินจื่ออี้ตั้งแต่ต้นจนจบไม่พูดอะไรเลย แม้แต่ตอนโดนตำหนิก็ก้มหน้านิ่งไม่พูดจาฮองเฮายวนไม่คิดว่านางจะอดทนได้ขนาดนี้ ไม่พูดอะไรแก้ตัวแม้แต่คำเดียวปล่อยให้เสี่ยวเสวียนฉีเข้าใจผิดนางที่อ่อนน้อมและอดทนเช่นนี้ กลับทำให้ฮองเฮายวนที่อยู่ข้างในเห็นคุณค่าอย่างน้อยก็ดูน่าพอใจกว่าเหอซุ่ยแต่ก็ยังเป็นดั่งคำเดิม ต่ำต้อยก็คือต่ำต้อย กลายเป็นโคลนที่คนเหยียบย่ำไปแล้วต่อให้กลับมาเป็นเมฆบนท้องฟ้า ก็ล้างความสกปรกไม่ได้*เสี่ยวเสวียนฉีอยู่ในวัง
