เสินจื่ออี้เป็นคนที่มีความมุ่งมั่นมาตลอด สมัยก่อนตอนที่หลงรักมู่จิ่งชู เธอเคยทำเรื่องโง่ๆ ที่หุนหันพลันแล่นมาไม่น้อยเมื่อมาอยู่ที่ตำหนักบูรพา ความมุ่งมั่นของเธอถูกชะล้างและบดขยี้ไปทีละน้อยในวันเวลาที่ถูกกักขังอยู่ในเรือนนางกำนัลมีเพียงตอนนี้ที่เธอดูเหมือนกลับไปเป็นเหมือนในอดีต วันเวลาที่เธอยังมี ‘ชีวิตชีวา’เส้นทางไปวังหยูฮวาไม่ได้ยาวนัก แต่เสินจื่ออี้กลับรู้สึกเหมือนเดินผ่านชีวิตมาครึ่งหนึ่งเธอไม่รู้ว่าเขาอยู่ในวังหยูฮวาหรือไม่ และไม่รู้ว่าเขาจะยอมพบเธอหรือเปล่า แต่เธอก็มาแล้ว เหมือนกับความไม่ลังเลที่เคยมีต่อมู่จิ่งชูในอดีตแต่เมื่อลมหนาวพัดแรงขึ้นพร้อมเกล็ดน้ำแข็งยามค่ำคืนมากระทบร่าง ร่างของเสินจื่ออี้ก็สั่นเทาขึ้นมาทันที และตื่นจากภวังค์การหยุดชะงักครั้งนี้ ราวกับว่าความมุ่งมั่นที่เพิ่งจะเกิดขึ้นถูกสลายไปจนหมดสิ้นด้วยลมเย็นใต้กำแพงวังนี้ความรังเกียจและดูถูกที่มู่จิ่งชูมีต่อเธอไม่ได้ผิด ผ่านเรื่องราวมามากมาย ทำไมเธอยังไม่เปลี่ยนแปลงเลย ยังคงชอบทำเรื่องโง่ๆ เหมือนเดิมถามให้รู้ความจริงแล้วจะได้อะไรเขามีเหอซุ่ยอยู่ข้างกายแล้วเพื่อที่จะรั้งเหอซุ่ยไว้ เขากล้าที่จะทำให้ฮ่องเต้ฉงหมิงโกรธ และขอร้องด้วยตัวเองที่วังเฉิงเฉียนเป็นเวลาสามวันสามคืน และยังเพราะเหอซุ่ย เขาขัดใจฮองเฮายวนหลายครั้งปล่อยให้ตำแหน่งพราชายาองค์รัชทายาทว่างเปล่าแล้วเธอล่ะเธอก้มลงมองตัวเองที่ผอมแห้งเหมือนหญ้าแห้ง มองไปที่น
