่ยังคงยืนขวางเธอไว้: “ข้ามาพบเจ้า”เสินจื่ออี้หลับตาลงชั่วครู่ สิ่งที่เธอไม่อยากเผชิญที่สุดก็เกิดขึ้นเสียแล้วเสี่ยวเย่สามารถพบเสี่ยวเสวียนฉีได้ทุกเมื่อ แต่เขากลับมาหาในยามดึก และดูชัดว่าเป็นการมาส่วนตัว และยังขวางหน้าเธอ คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ“ครั้งก่อน เห็นว่าเจ้ามีบาดแผลทั่วร่าง คนก็ผอมจนดูไม่ออกว่าเป็นคนเดิม หลังจากกลับไปข้าบังเอิญได้ยาดีมาหลายขวด” เขาหยิบยาหลายขวดออกมาจากอกใบหน้าที่เคร่งขรึมมักจะเย็นชาแสดงความอึดอัดเล็กน้อยแต่ความมืดของราตรีมีมากเกินไป เสินจื่ออี้จึงไม่เห็น“พอดีข้าใช้ไม่หมด ทิ้งไว้ก็เสียเปล่า เลยเอามาฝากเจ้าละกัน”ยาเป็นยาดี ไม่ต้องดูอย่างละเอียดก็รู้ได้แต่เธอไม่คู่ควร“องค์ชายสี่ พระองค์คือองค์ชาย หม่อมฉันเป็นเพียงนางกำนัล ไม่ควรรับน้ำใจจากพระองค์ แต่หม่อมฉันซาบซึ้งในพระกรุณา” เสินจื่ออี้ไม่กล้ารับ และก็รับไม่ได้ด้วยเสี่ยวเย่คงไม่เคยให้ของแก่หญิงสาวบ่อยนัก และยังถูกปฏิเสธ สีหน้าจึงดูเก้อกระดาก มือค้างอยู่กลางอากาศเขาไม่ได้มีความคิดอื่นใดจริงๆ เพียงแต่บังเอิญได้ยามา ตอนที่มองขวดยาพวกนี้เขาก็นึกถึงวันที่ช่วยเธอขึ้นมาจากคูเมืองร่างกายผอมบางอ่อนแอ แทบจะไม่มีแรงต้านทาน แต่กลับมีความดื้อรั้นอยู่ในทีต่ำต้อยแต่ทะนงตน อ่อนแอแต่ดื้อรั้นสิ่งที่ขัดแย้งกันเหล่านี้ กลับมาปรากฏอยู่ในคนๆ เดียวกันได้อย่างเป็นรูปธรรม“อืม ข้าลืมสถานะของเจ้าไป การมาคืนนี้ก็เป็นการเลินเล่อข
