ัลที่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่“เรื่องของคุณป้าไฉ่ พวกเจ้าคงรู้กันหมดแล้ว การวางยาพิษทำร้ายนางกำนัลเป็นความผิดร้ายแรง หวังว่าคนที่ทำเรื่องนี้ จะออกมาแสดงตัว!”“ถ้าถูกสืบพบ อย่าหาว่าข้าไร้เมตตา!”ฝูงชนที่เคยอึกทึกเงียบลงทันทีแต่ก็ไม่มีใครขยับตัว ทุกคนก้มหน้าต่ำ มีเพียงหงเอ๋อที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดที่ร้องสะอื้นไม่หยุด ตาแดงไปหมดเสินจื่ออี้เห็นปฏิกิริยาของคนเหล่านี้อย่างถ้วนทั่ว สุดท้ายมองไปที่เหอซุ่ย ดวงตาลึกล้ำขึ้นคุณป้าไฉ่ถูกวางยาพิษกะทันหันมาก“ในเมื่อไม่มีใครยอมรับ ก็จำเป็นต้องค้นตัวทุกคน!” เหอซุ่ยโบกมือ คนของเธอก็เริ่มค้นตัวทุกคนทีละคนไม่นานก็มีคนมาถึงตัวเสินจื่ออี้“ยืนเหม่ออะไร ยังไม่รีบถอดเสื้อผ้าให้ตรวจ?” คนนั้นพูดเสียงดุหลิวซิงกำลังถอดเสื้อนอกอยู่แล้ว แต่เสินจื่ออี้ยังคงลังเล ไม่ได้ขยับเธอไม่กลัวการถูกค้น แต่กลัวว่าจะถูกค้นพบสิ่งที่ไม่ควรมี!“รีบๆ สิ ไม่ถอด ฉันจะช่วยถอดให้!”เสินจื่ออี้เริ่มต่อต้านนี่เป็นการต่อต้านครั้งแรกของเธอในระยะเวลาอันยาวนาน!แม้จะถูกทุบตี เธอก็ไม่อาจให้คนเห็นของที่เสี่ยวเย่ทิ้งไว้ ไม่อย่างนั้นจะอธิบายไม่ได้จริงๆ! เธอยังไม่ได้คิดให้ชัดเจนว่าตนเองกลัวจะอธิบายไม่ได้กับใคร แต่ก็ไม่อาจนำออกมาได้!“ยังกล้าขัดขืนด้วย กล้าดีนักนะเจ้า!”เพียะ! คนนั้นตบเสินจื่ออี้หนึ่งฝ่ามือ“ตี! ตีมันให้หมด!”ความวุ่นวายตรงนี้ใหญ่โตขนาดนี้ เหอซุ่ยจะไม่รู้ได้อย่างไร เธอแค่เคยชินกับการเลือกที่จะ
