หลินอันมองทางเดินที่ถูกกวาดล้างจนว่างเปล่าอย่างพึงพอใจ
เขาพุ่งตัวไปที่ปลายสุดของทางเดิน มาอยู่ข้างๆ จางเถี่ย
ด้วยความคิดที่เกิดขึ้นกะทันหัน หลังจากใช้จางเถี่ยทุบซอมบี้ตายไปสองสามกลุ่ม หลินอันก็ใช้เขาเป็นลูกโบว์ลิ่งเลย
พลังทำลายล้างมหาศาล
ภายใต้พละกำลังขั้นที่สองของหลินอัน ร่างกายที่หนักถึงสองตันของจางเถี่ยก็บดขยี้ซอมบี้ตามทางได้อย่างง่ายดาย
“รู้สึกยังไงบ้าง?”
หลินอันฉวยโอกาสที่เคลียร์พื้นที่ว่างได้ ดึงจางเถี่ยที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นขึ้นมา
“…..”
โกรธแต่ไม่กล้าพูด
จางเถี่ยไม่กล้าพูดอะไร
สายตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ
เขารู้สึกเหมือนร่างกายจะแหลกเป็นชิ้นๆ
ใครก็ตามที่ถูกใช้เป็นค้อนทุบอยู่ครึ่งค่อนวัน แล้วยังถูกใช้เป็นลูกบอลเตะอีกทีก็คงไม่รู้สึกดีนัก
โดยเฉพาะคนที่ทำคือหลินอัน
“ผมจะพูดอีกครั้ง! ผมไม่ใช่ลูกบอลนะเว้ย!”
“แล้วก็!”
“เราไม่รีบไปหาไอ้ [หัตถ์] นั่นกันตอนนี้เหรอครับ?!”
“ซอมบี้กำลังจะล้อมเข้ามาอีกแล้ว!”
จางเถี่ยอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา สภาพกลายร่างเป็นหมีก็สิ้นสุดลงแล้ว เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งบนตัวพอจะปิดก้นได้บ้าง
หมวกกันกระแทกครึ่งใบห้อยอยู่บนหัว เนื้อตัวเต็มไปด้วยเศษเนื้อเปื้อนเลือด
ที่ปลายอีกด้าน
