“หัวหน้าหลิน!”
“จะแยกกันหาหรือไปด้วยกันครับ?”
หลังจากบุกเข้ามาในชั้นสอง จำนวนของซอมบี้ไม่เพียงไม่ลดลง แต่กลับเพิ่มขึ้น
จางเถี่ยเหวี่ยงแส้กระดูกอย่างสุดกำลัง ในสถานการณ์คับขันถึงกับต้องใช้เท้าเตะซอมบี้ที่กระโจนเข้ามา
ลมหายใจของเขาหนักหน่วง
พลังกายและพลังจิตของเขาใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว
หลังจากการต่อสู้อย่างต่อเนื่อง เขาฆ่าซอมบี้ไปกี่ตัวแล้วก็ไม่อาจทราบได้
ขนสีดำสนิทถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ เศษเครื่องในเกาะติดอยู่เต็มตัว
มองเผินๆ แล้ว ช่างดูคล้ายกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ประเภทซอมบี้เสียจริง
ทั้งมือและเท้าพันกันยุ่งเหยิง พลังกายถูกใช้ไปอย่างมหาศาล จนเริ่มจะรับไม่ไหว
“แฮ่ก...”
จางเถี่ยหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เริ่มจะหมดแรง
“หัวหน้าหลิน!”
หลินอันเองก็จมอยู่ในทะเลซอมบี้เช่นกัน
ในฐานะแนวหน้า จำนวนซอมบี้ที่เขาต้องเผชิญหน้ามีมากกว่าจางเถี่ยถึงสามสี่เท่า
คมดาบในมือตวัดออกจนเกิดเป็นเงาซ้อน แต่ก็ทำได้เพียงป้องกันรอบตัวไม่ให้ซอมบี้เข้ามาใกล้
หลินอันไม่มีเวลาตอบกลับ ทำให้จางเถี่ยเริ่มร้อนใจ
“การแปลงร่างครั้งที่สองของผมใกล้จะหมดเวลาแล้ว!”
การแปลงร่างสิ้นสุดลงก็หมายถึงความตาย
หัวใจของหลินอันหนักอึ้ง เขาประเมินพลังของฝูง
