ม้าตัวนั้นควบไปอย่างรวดเร็ว เสื้อคลุมสีดำพลิ้วไหว!เสี่ยวเสวียนฉีได้พาคนของเขาควบม้ามาถึงค่ายทหารแล้วเขาสะบัดเสื้อคลุมแล้วกระโดดลงจากม้า ในค่ายทหารเขาดูทรงพลังและโดดเด่นทั้งร่างแผ่รังสีแห่งความเย่อหยิ่งและความห้าวหาญที่รัชทายาทวัยหนุ่มพึงมี!แน่นอน เขามีทุนรอนพอที่จะทะนงตัว!ผู้คนรอบข้างรีบเข้าไปรับเสื้อคลุมและแส้ม้าของเขา แล้วหยิบผ้าเช็ดมือสะอาดมาให้เขาเช็ดมือ ไม่กล้าแม้แต่จะประมาทเลยสักนิดถึงแม้ว่าในใจพวกเขาจะไม่ยอมรับเจ้าของค่ายคนใหม่ที่อยู่ตรงหน้า แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขา พวกเขาก็เหมือนหนูที่เห็นแมว!ไม่ต้องพูดถึงว่าเสี่ยวเสวียนฉีไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย เขาเหมือนสิงโตหนุ่มที่เพิ่งเติบโต เป็นราชาผู้ครองอาณาจักร เพียงแค่แววตาเดียว ก็ทำให้คนรอบข้างรู้สึกกลัว!เสี่ยวเสวียนฉีโยนผ้าเช็ดมือทิ้ง ดวงตาเรียวยาวดุดันยิ่งดูคมกริบกว่าเดิมในทุ่งโล่ง เขากวาดตามองรอบด้าน เหมือนราชาสัตว์ที่กำลังตรวจตราอาณาเขตของตน แล้วถามว่า “รองแม่ทัพหลิวล่ะ วันนี้เขาไม่ควรจะอยู่ดูแลค่ายหรือ?”ทหารรอบด้านมองหน้ากันแล้วตอบอย่างติดขัด “ทูลองค์รัชทายาท รองแม่ทัพหลิวมี… มีธุระด่วนต้องจัดการนิดหน่อย เดี๋ยวก็จะมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวเสวียนฉีหรี่ตามองสำรวจพวกเขา ไม่พูดอะไร แล้วก้าวเดินไปที่เต็นท์หลัก!ทหารถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบกระซิบบอกคนข้างหลัง “เร็ว! รีบไปแจ้งรองแม่ทัพเดี๋ยวนี้”แม้ว่าการที่คนในค่ายจะเล่นสาวจะเป็นเรื่
