องปกติ แต่องค์รัชทายาทผู้นี้มักมีอารมณ์แปรปรวน อย่าไปยั่วโทสะเขาเลย!อีกด้านหนึ่งในเต็นท์เล็กเสี่ยวจือกับอวี้เอ่อร์เริ่มคลายความกังวล เมื่อเข้ามาในเต็นท์ก็แสดงความขอบคุณรองแม่ทัพหลิวอย่างล้นหลาม ถือว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณ“ขอบพระคุณรองแม่ทัพ! ขอบคุณที่ท่านช่วยเหลือพวกเรา!”เสินจื่ออี้เดินตามหลังสุด ดูเหมือนจะก้มหน้าไม่พูดอะไร แต่ความจริงตลอดทางที่มานี้ เธอคอยสังเกตรอบด้านอยู่ตลอดสิ่งที่เธอมั่นใจก็คือ เสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้อยู่ที่นี่จริงๆแต่เรื่องนี้กลับไม่ได้ทำให้เธอโล่งใจ ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเธอเข้าใจเหตุผลในไม่ช้าเพราะเธอสังเกตเห็นแววตาแปลกๆ ที่วาบผ่านดวงตาของรองแม่ทัพหลิวทันทีที่เข้ามาในเต็นท์!เสินจื่ออี้รู้ตัวว่าเรื่องไม่ดี อยากออกไปจากที่นี่รองแม่ทัพหลิวยืนขวางทางออกของเต็นท์แล้ว ชักดาบขวาง!“จะวิ่งไปไหน? ข้าไม่ได้จะกินเจ้าสักหน่อย!”เสี่ยวจือที่ยังไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดเรื่องร้าย หันมาด่าเสินจื่ออี้: “นั่นสิ เจ้าจะวิ่งไปไหน?จะวิ่งออกไปทำให้เรื่องวุ่นวายใหญ่โต แล้วลากพวกเราเข้าไปพัวพันอีกหรือ?”วันนี้ที่ออกจากวังแล้วเกิดอันตราย ก็เพราะดาวซวยคนนี้! แค่มีเธออยู่ก็ไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นแน่!เสี่ยวจือเพิ่งกลอกตาใส่เสินจื่ออี้เสร็จ มือของเธอก็ถูกรองแม่ทัพหลิวคว้าไป“ใช่แล้ว เจ้านี่แหละที่เข้าใจเรื่อง!” รองแม่ทัพหลิวเปลี่ยนท่าทีจากเป็นมิตรเป็นสายตาลามก แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าของเส
