ี่ยวจือ!อวี้เอ่อร์ตกใจร้องกรี๊ดลั่น!ใบหน้าของเสี่ยวจือก็ซีดขาว “ท่านจะทำอะไร!”รองแม่ทัพหลิวหัวเราะเสียงดัง ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อที่นูนออกมาดูน่าขยะแขยง!“รองแม่ทัพช่วยพวกเจ้าในวันนี้ พวกเจ้าก็ต้องตอบแทนสิ!”“ปล่อยฉัน ปล่อยฉันนะ!”“ร้องสิ! วันนี้ในค่ายล้วนแต่เป็นคนของข้า ถึงเทวราชจะมาก็ช่วยไม่ได้… อั้ก!”พูดยังไม่ทันจบ ท้ายทอยก็ถูกกระแทกอย่างแรง!รองแม่ทัพหลิวหันหลัง จ้องมองเสินจื่ออี้ที่เพิ่งใช้ชามน้ำจากโต๊ะทุบเขาด้วยความโกรธ“อีนังตัวดี!”เสินจื่ออี้มองไปที่คนอีกสองคนที่นิ่งอึ้งไป ตะโกนเสียงดัง “วิ่งเร็ว!”สองคนนั้นได้สติ รีบหันหลังวิ่ง!เสินจื่ออี้ก็เตรียมจะหนี แต่เธอลืมไปว่าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่ทาสในวัง และไม่ใช่องค์ชายฉีที่ใช้ชีวิตสุขสบาย แต่เป็นแม่ทัพผู้เคยผ่านสนามรบมาแล้ว!การทุบแบบนี้อย่างมากก็ทำให้เขาชะงักไปแค่ครู่เดียว แต่ไม่สามารถหวังผลอะไรมากกว่านั้นได้!รองแม่ทัพหลิวคว้าตัวเสินจื่ออี้ไว้ แล้วตบหน้าเธออย่างแรง!“ทำตัวดีมาจากไหน! คิดว่าข้าไม่รู้รึ? นางกำนัลในวังใครมันไม่ใช่ของถูกใช้แล้วเน่าเหม็น ให้เจ้ามาบำรุงบำเรอข้า จะมีอะไรน่าเสียหายนักหรือ!”“นอนลงไป! วันนี้ข้าต้องจัดการเจ้าให้ได้!”อวี้เอ่อร์หันกลับมาด้วยความกังวล “เสี่ยวจือ เราจะทำยังไงดี? ช่วยเธอดีไหม?”เสี่ยวจือมองเสินจื่ออี้ที่ถูกรองแม่ทัพหลิวบังคับลงพื้น และกำลังถูกบังคับให้ถอดเสื้อผ้า เธอเม้มปาก “ช่วยเธอทำไม? รีบไปกันเถอะ”“แต่วั
