นนี้เธอช่วยพวกเรานะ…”“เจ้าไม่ไปข้าก็ไป!”อวี้เอ่อร์อยากกลับไปช่วย แต่เสินจื่ออี้ส่ายหัวให้เธอเธอสกปรกไปแล้ว สกปรกอีกนิดก็ไม่เป็นไร… แต่ถ้าพวกเธอยังขัดขืน ก็จะตายกันหมดที่นี่ แล้วเรื่องที่มีคนจ้างวานมาฆ่าพวกเธอวันนี้ก็จะไม่มีใครรู้เลย ไม่มีคนเป็นพยานด้วย!อวี้เอ่อร์ร้องไห้จนตาแดง “พี่จื่ออี้…”เธอหลับตาลง เตรียมจะหันหลังไปทันใดนั้น ข้างนอกมีเสียงอาวุธดังขึ้น ตามด้วยเต็นท์ที่ถูกเปิดออก!เสินจื่ออี้ไม่รู้ว่าใครมา คิดว่าเป็นพรรคพวกของคนผู้นี้ มือกำแน่นแล้วก็คลาย…รองแม่ทัพหลิวที่กำลังอยู่ในอารมณ์ถูกขัดจังหวะ หันไปด่า “ใครวะ! มาขัดรัดความสุขของข้า…!”พูดจบ รองแม่ทัพหลิวก็เบิกตากว้าง รอบด้านเงียบกริบทันที!“โอ้? ความสุขของเจ้า? ความสุขอะไรที่ต้องซ่อนเร้นนัก ให้เราได้รู้บ้างด้วยดีไหม”เสียงทุ้มต่ำพร่าเล็กน้อย แฝงด้วยความเย็นชาดังขึ้นในชั่วขณะนั้น ร่างที่แข็งทื่อของเสินจื่ออี้ก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง สมองก็สว่างโพลงขึ้นมา!เสี่ยวเสวียนฉีเตะรองแม่ทัพหลิวที่อยู่บนตัวเสินจื่ออี้อย่างแรง เสียงนั้นหนักหน่วงมาก เสินจื่ออี้แทบจะได้ยินเสียงกระดูกของรองแม่ทัพหลิวหัก!เขาคิ้วขมวด สีหน้าเรียบเฉยสั่งคนข้างหลัง “ลากออกไป ตีจนตาย”รองแม่ทัพหลิวหน้าซีดขาว “องค์รัชทายาท! ฝ่าบาท พระองค์ทำแบบนี้ไม่ได้ ข้าเป็นรองแม่ทัพของทหารประจำเมือง เป็นคนที่องค์ชายสี่เชิดชูขึ้นมาเอง!พระองค์จะฆ่าข้าแบบนี้ไม่ได้!”เสี่ยวเสวียนฉีหัวเราะ
