เย็นชา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เขายกเท้าเหยียบหน้ารองแม่ทัพหลิว ค่อยๆ กดลงบนพื้นและบดขยี้อย่างแรง ใบหน้าหนุ่มที่เย่อหยิ่งและดุร้ายเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม เขาหัวเราะสะบัดเสื้อคลุมแล้ววางมือบนหัวเข่าก้มลงมาพูดช้าๆ แต่ชัดเจน “องค์ชายสี่? ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่า เรื่องของแคว้นเป่ยฉี เป็นเสี่ยวเย่มันที่พูดแล้วเป็นใหญ่!”รองแม่ทัพหลิวเงียบงันทันที!ใช่แล้ว! เสี่ยวเย่แค่องค์ชายสี่ แต่เสี่ยวเสวียนฉีคือรัชทายาท! คือรัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยฉี!รองแม่ทัพหลิวหน้าเขียวสลับกับหน้าซีด ชี้ไปที่เสินจื่ออี้ “องค์รัชทายาท นางยั่วยวนข้าเอง! เป็นความผิดของนางทั้งหมด!”เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเย็นชาลงอย่างชัดเจน เขาไม่มีความอดทนอีกต่อไป ทำสัญญาณมือให้คนของเขา!“นางยั่วเจ้า นางก็ควรตาย แต่เจ้าก็มีชีวิตอยู่ไม่ได้ พาไปเลย!”รองแม่ทัพหลิวถูกลากออกไป เสียงร้องขอความเมตตาดังก้องไปนอกเต็นท์ทำให้ค่ายยิ่งดูเยือกเย็นและน่ากลัว!เสี่ยวเสวียนฉีดูเหมือนถูกเสียงร้องนั้นรบกวน เส้นเลือดที่หน้าผากปูดขึ้น สีหน้ายิ่งแย่ลงและดำคล้ำลงเรื่อยๆแต่เขาก็ไม่ได้จากไปเสินจื่ออี้ไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้มานาน แม้แต่ความโกรธที่หลงเหลืออยู่เมื่อครู่ก็ยังน่ากลัว ครั้งล่าสุดที่เขาโกรธขนาดนี้ คือคราวนั้น…เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงปรากฏตัว และทำไมถึงต้องฆ่าคนผู้นี้อาจเป็นเพราะเธอเคยชินกับการวางตัวต่ำต้อยต่อหน้าเขา เธอจึงคุกเข่าลงบนพื้นโดยอัตโนมัติ
