สั่นเทิ้มยื่นมือออกไป แล้วค่อยๆ อย่างระมัดระวัง อย่างต่ำต้อยเอื้อมไปหยิบเสื้อผ้าที่ถูกรองแม่ทัพหลิวฉีกขาด แล้วพยายามจะหนีออกจากที่นี่!แต่มือยังไม่ทันถึงเสื้อผ้า เธอก็ถูกเสี่ยวเสวียนฉีดึงขึ้นมาเสินจื่ออี้ร่างสั่น หลับตาเขาไม่อยากเห็นหน้าเธออยู่แล้ว แต่เธอกลับบ้าบิ่นวิ่งมาที่ค่ายของเขาและก่อเรื่องเมื่อครู่เขาอาจจะโกรธเรื่องนี้ก็ได้เขาพูดแล้วว่าเธอก็ควรตาย ตอนนี้คงจะลงโทษเธอแน่ แถมรวมความผิดที่หนีออกจากคุกใต้ดินคราวก่อนด้วย!“หากองค์รัชทายาทจะลงโทษหม่อมฉัน ก็โปรดลงโทษเถิด แต่ขอไว้ชีวิตนางกำนัลทั้งสองด้วย พวกนางเพียงแต่ออกมาทำธุระนอกวังกับหม่อมฉัน…” เธอต้องการใช้เรื่องการลอบสังหารมาเป็นข้อแก้ตัว จำเป็นต้องเหลือพยานไว้เสี่ยวเสวียนฉีตัดบทเธออย่างเย็นชา จ้องมองใบหน้าผอมเล็กใต้ผมยุ่งเหยิงของเธอ ตาเขาหรี่ลง จู่ๆ ก็ถามคำถามแปลกๆ “รอยแผลบนหน้าเจ้า ใครตบ”
