ังค่ายที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเคร่งขรึม กำมือแน่นในใจหวังเพียงอย่างเดียว อย่า… อย่าเจอเขาที่นี่ความกังวลของเธอไม่จำเป็นเพราะวันนี้เสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้อยู่ในค่าย“หัวหน้า มีนางกำนัลหลายคนมาที่ค่าย บอกว่าเป็นคนของตำหนักบูรพา ออกมาทำธุระแต่เจอโจรปล้น ขอให้พวกเราช่วยพากลับวัง”คนที่ถูกเรียกว่าหัวหน้ารูปร่างใหญ่โตบึกบึน ดูแล้วนิสัยไม่ดี“นางกำนัล?” เขาหัวเราะเยาะ “นางกำนัลไม่กี่คนกล้ามาสั่งทหารประจำเมืองด้วย?ไม่รู้หรือว่าหน้าที่พวกเราคือรักษาเมือง!”“แต่หัวหน้า พวกเธอเป็นคนของตำหนักบูรพาจริงๆ มีแผ่นป้ายประจำตัวด้วย ถ้าพวกเราไม่สนใจ และข่าวไปถึงวัง อาจจะดูเหมือนพวกเราไม่เคารพองค์รัชทายาท”เมื่อได้ยินถึงองค์รัชทายาทองค์ปัจจุบัน สายตาของชายคนนั้นเปลี่ยนไป แต่ในดวงตากลับไม่มีความเคารพต่อเสี่ยวเสวียนฉีเลยดูเหมือนว่าคนที่ไม่ศรัทธาในองค์รัชทายาท ไม่ได้มีเพียงทหารองครักษ์ของเสี่ยวเย่เท่านั้น แต่ยังมีทหารประจำเมืองพวกนี้ด้วยหลังจากเสี่ยวเสวียนฉีได้อำนาจทางทหาร เขาก็ให้ทหารรักษาพระองค์ของเขาเข้าควบคุมอำนาจครึ่งหนึ่งของที่นี่ จะให้รองแม่ทัพคนอื่นไม่ขุ่นเคือง คงเป็นไปไม่ได้“หัวหน้า คุณดู…”ชายคนนั้นหันไป มองไปที่ทางเข้าค่าย เห็นร่างของหญิงสาวหลายคนหลังจากมองพินิจเสินจื่ออี้และคนอื่นๆ อย่างมีนัยสำคัญ สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปช้าๆ ตอบรับอย่างรวดเร็ว!“ดี พาพวกเธอเข้ามา”ทางด้านเสินจื่ออี้และคนอื่นๆ ก็ได้รับข่าวว่า
