่ยวกับบาดแผลบนตัวของเธอ“อีกอย่าง สองสามวันนี้เจ้าไม่ต้องไปส่งของที่วังหยูฮวา ข้าจะจัดคนอื่นไป” คุณป้าไฉ่หันกลับมา หยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อ “อืม เวลาอื่นๆ เจ้าก็ไม่ต้องไป”เสินจื่ออี้คลายมือที่กำผ้าห่มอยู่ทันที เธอเข้าใจความหมายของคุณป้าไฉ่แล้วเสี่ยวเสวียนฉีไม่ต้องการเจอเธออีกแล้วนั่นก็…ดีแล้วล่ะเธอนึกว่าเขายังมี… ไม่มีก็ดี ไม่มีก็ดีเมื่อก่อนเธอเคยทุ่มเททุกอย่างเพื่อมู่จิ่งชู แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตเรื่องความรัก เธอเคยเป็นคนที่รักอย่างเปิดเผย ไม่มีการปิดบังใดๆ!แต่ตอนนี้เธอกลัวแล้ว ไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว และไม่อยากให้หัวใจที่ไร้ชีวิตชีวานี้ต้องเต้นผิดจังหวะอีกเธอต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองเท่านั้น และเพียงแค่มีชีวิตอยู่“เจ้าค่ะ บ่าวจำได้แล้ว ขอบคุณคุณป้า”คุณป้าไฉ่มองเธอเป็นครั้งสุดท้าย“บาดแผลพวกนี้ของเจ้า กันแน่แล้วมันคือ…”เสินจื่ออี้ดวงตาวูบไหวเล็กน้อย แววตาลึกลง ดูเหมือนไม่อยากพูดถึง“คุณป้าวางใจได้ ข้าจะไม่สร้างเรื่องให้คุณป้า”คุณป้าไฉ่ในที่สุดก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อเธอแทบไม่เคยเห็นคนแบบนี้มาก่อน แม้จะต่ำต้อยถึงกระดูก แต่กลับมีความภาคภูมิใจและความแข็งแกร่งที่ไม่ยอมแพ้แต่ความแข็งแกร่งของเธอ ในวังหลวงที่กินคนเช่นนี้ จะมีประโยชน์จริงหรือ?คุณป้าไฉ่ส่ายหน้าถอนหายใจ รู้สึกว่าเธอช่างคิดฝันเกินตัว แม้จะเป็นหนทางที่เป็นไปไม่ได้ แต่คุณป้าไฉ่ก็อยากเห็นว่าเธอจะเดินไปได้ไกลแค่ไหนอาจเป็นเพราะเหตุนี้ คุณป้าไฉ่ถ
