ึงได้ยื่นมือเข้าไปช่วยหลายครั้ง ช่วยชีวิตเธอไว้เสินจื่ออี้ทันใดนั้นก็เรียกคุณป้าไฉ่ที่กำลังจะจากไป“คุณป้า ขอร้องท่านสักอย่าง อย่าบอกใครเรื่องที่ข้าได้รับบาดเจ็บมาจากข้างนอกขอบคุณท่าน”คุณป้าไฉ่มองเธอ ไม่เข้าใจว่าเธอหมายความว่าอย่างไร แต่ก็พยักหน้ายอมรับเสินจื่ออี้พักฟื้นร่างกายอยู่สองวันไม่มีใครสนใจบาดแผลบนตัวเธอ แม้แต่หลิวซิงก็คิดว่าเธอได้รับในคุกใต้ดินพอถึงวันที่สาม เธอเริ่มทำงานในห้องครัวเล็ก“เฮ้ย! ใครอนุญาตให้แกแตะ นี่มันจะส่งไปวังหยูฮวานะ!”เสินจื่ออี้เพิ่งเดินมา ยังไม่ทันได้แตะต้องอาหารบนโต๊ะ ก็ถูกคนผลักอย่างแรงราวกับเป็นสิ่งอัปมงคล!ตอนนี้เธอเพิ่งฟื้นตัวพอจะเคลื่อนไหวได้ แต่บาดแผลยังไม่หายดี พอโดนผลักแบบนี้ เธอจึงสูดหายใจเข้าอย่างเจ็บปวดคุณป้าไฉ่ได้ยินความวุ่นวายจึงเดินมา: “เกิดอะไรขึ้น?”นางกำนัลคนนั้นเริ่มฟ้อง: “ก็นางนี่แหละ รู้ว่ารัชทายาทไม่ชอบหน้าตัวเองสองวันนี้ ยังจะมาแตะต้องของขององค์ชาย ถ้าวันนี้องค์รัชทายาทกลับมารู้เข้า พวกเราจะไปอธิบายกับองค์รัชทายาทอย่างไรเล่า?”“ใช่แล้วคุณป้า ไม่แน่อาจถูกตำหนิไปถึงท่านด้วยนะคะ!”แม้แต่อาหารก็แตะไม่ได้แล้วหรือ? เสินจื่ออี้รู้ว่าเสี่ยวเสวียนฉีไม่พอใจเธอ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนเขาจะรังเกียจเธอยิ่งกว่าเดิมเสินจื่ออี้ไม่เข้าใจว่าตนไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ แต่เขาก็เป็นแบบนี้มาตลอด ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ทิ้งเธอไว้ที่เรือนนางกำนัลให้คนอื่นรังแกคุณป้าไฉ่ป
