้สึกอะไรอีกแต่ในตอนนี้ กลับถูกบางสิ่งกระทบใจโดยไม่รู้ตัวแต่ความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานานนี้ ก็ไม่ได้ทำให้ร่างกายและจิตใจที่บอบช้ำของนางเปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใด ยังคงเป็นเหมือนบึงน้ำที่ตายแล้วนางเพียงแค่ขมวดคิ้วแน่นไม่ควรเป็นเช่นนี้ เขาไม่ควรจะส่งคนมาตาม“ดูเหมือนเสี่ยวเสวียนฉียอมยกเจ้าให้ข้าแต่โดยดี ก็ยังอย่างไม่เต็มใจ!” องค์ชายฉียกมุมปากยิ้มเยาะพูดต่อ “แต่พวกนั้นตามเพียงครู่เดียว ไม่นานก็จากไป! เห็นทีความไม่เต็มใจของเขาก็คงมีแค่นิดหน่อยเท่านั้น!”องค์ชายฉีลุกขึ้น จับนางยกตัวขึ้น!เสินจื่ออี้ผอมจนน่าสงสาร การยกตัวนางขึ้นจึงไม่ต้องใช้แรงเลย เหมือนกับยกเอาสำลีที่เบาหวิวจนทำให้องค์ชายฉีรู้สึกว่าแบบนี้ไม่สะใจเลยสักนิด ไม่ตื่นเต้นเลย!สุดท้ายเขาจึงเหวี่ยงนางลงกับพื้นอย่างแรง เหยียบหลังนางแล้วดึงผมนางบังคับให้เงยหน้าขึ้น!“ไม่ต้องกังวล! ข้าจะไม่ให้เจ้าตายง่ายๆ หรอก จะค่อยๆ ทรมานให้เจ้าอยากตายแต่ไม่ได้ตาย…”ตำหนักบูรพา วังหยูฮวาเยว่เมอเดินอย่างรวดเร็วเข้ามาจากด้านนอก “องค์ชาย!”เพิ่งเข้ามา ก็เจอกับเหอซุ่ยที่กำลังจะออกไปเยว่เมอเห็นนาง คำพูดก็ติดอยู่ในลำคอทันที“เป็นหัวหน้าเยว่เมอนี่เอง รีบร้อนอย่างนี้ มีเรื่องด่วนอะไรหรือ?” เหอซุ่ยทักทายก่อนเยว่เมอและเหอซุ่ยเคยอยู่ในตระกูลเซินด้วยกัน แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองค่อนข้างธรรมดา พูดได้ว่า เยว่เมอไม่ค่อยชอบเหอซุ่ย แม้ว่าองค์รัชทายาทจะเอาใจใส่นางและเก็บนา
