งไว้ข้างกายก็ตามเหอซุ่ยเพียงแค่ทักทายเล็กน้อย ยิ้มและออกจากห้องโถงด้านในอย่างรวดเร็วเมื่อนางออกไปแล้ว เยว่เมอจึงเดินเข้าไปด้านใน“องค์ชาย พวกเราพบแล้วว่า มีคนเห็นองค์ชายฉีปรากฏตัวแถวสวนจำลองนั้น!”เสี่ยวเสวียนฉีหยุดอ่านเอกสารในมือ แต่การตอบสนองของเขากลับนิ่งกว่าที่เยว่เมอคาดไว้มาก“องค์ชาย ถ้าคนถูกองค์ชายฉีพาไปจริง แล้วพวกเราควรจะ…”อย่างไรก็ตาม องค์ชายฉีเป็นคนแบบไหน ทุกคนล้วนรู้ถึงพฤติกรรมส่วนตัวของเขาเสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ ไม่ว่าแสงจากตะเกียงจะเต้นระริกบนใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างของเขาอย่างไร ก็ไม่อาจซ่อนความเย็นชาเฉยเมยที่สุด“ออกไป”เยว่เมอตกใจ!องค์รัชทายาทไม่สนใจหรือ?“ให้เจ้าออกไป!”เยว่เมอในที่สุดก็ไม่กล้าขัดคำสั่งรัชทายาท จึงถอยออกไปเมื่อคนออกจากห้องไปแล้ว เปลวเทียนในห้องถูกสายลมยามค่ำคืนพัดจนเหลือเพียงเงาริบหรี่ สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีก็ยิ่งเย็นชาเข้าไปอีกเขามองดูแสงเทียนที่สั่นไหว ดวงตาค่อยๆ พร่าเลือน‘องค์รัชทายาท พวกเขาอยู่ที่สวนจำลองครู่หนึ่ง แล้วไปยังตำหนักใกล้เคียง’‘องค์รัชทายาท นางตามองค์ชายฉีไปโดยไม่มีการต่อต้านเลย แถมยังเอนตัวพิงองค์ชายฉี ทั้งสองอยู่ชิดกันมาก ดูเหมือนนางจะเต็มใจไปด้วย’‘องค์ชาย คนของพวกเรา จะให้ตามต่อไปหรือไม่…’เคร้ง!พู่กันขนหมาป่าด้ามทองในมือของเสี่ยวเสวียนฉีถูกเขาบีบจนหัก!ส่วนที่หักกดลึกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกเลย ส
