ะโดดหนีออกทางหน้าต่าง!เสินจื่ออี้ที่ถูกโยนออกมาอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนในห้องทรงพระอักษรตกใจ!“ใครกัน!”หวางหนานฉวีเป็นคนแรกที่ก้าวออกมาปกป้องฮ่องเต้ฉงหมิง!มู่จิ่งชูก็บังเสี่ยวจื่อหรูไว้ข้างหลังมีแต่เสินจื่ออี้ที่เหมือนผ้าขี้ริ้วชิ้นหนึ่ง ถูกโยนลงพื้นอย่างอนาถนางเปลี่ยนไปมากในช่วงสามเดือนที่ตำหนักบูรพา ทำให้ฮ่องเต้ฉงหมิงและคนอื่นๆ จำไม่ได้ มีเพียงมู่จิ่งชูที่จำเสินจื่ออี้ได้ในแวบแรก เขาแสดงสีหน้าประหลาดใจที่นางปรากฏตัวที่นี่นางรู้เรื่องที่วันนี้เขาจะกำหนดวันแต่งงานกับกุ๋นจู จึงมาก่อเรื่องหรือ?มู่จิ่งชูหน้าตึง นางยังคงทำตามใจตัวเองอยู่อีกหรือ คิดจริงๆ หรือว่าทุกคนในโลกต้องหมุนรอบตัวนาง?ขันทีเว่ยเห็นว่าเป็นนางกำนัล สีหน้าบึ้งตึง“นางทาสต่ำช้าที่ไหนกัน ไม่รู้หรือว่านี่เป็นที่ไหน! ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามา?”หวางหนานฉวีโบกมือ: “เมื่อเป็นเพียงทาสที่ไม่รู้ความ ลากตัวออกไปจัดการเสียก็พอ ปล่อยไว้จะรบกวนความสงบของฝ่าบาท!”ฮ่องเต้ฉงหมิงไม่พูดอะไร แต่ความหมายก็ชัดเจนแล้ว นั่นคือสั่งให้ขันทีเว่ยพานางไปประหารมู่จิ่งชูขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่านางน่ารำคาญแต่ก็ไม่สมควรตาย เขามองไปทางฮ่องเต้ฉงหมิง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าควรเอ่ยปากขอให้ฝ่าบาทปล่อยทาสต่ำต้อยคนหนึ่งอย่างไรเพราะนางก็รบกวนความสงบของฝ่าบาทจริง ไม่ว่านางจะมาที่นี่เพื่ออะไร แต่การบุกเข้าห้องทรงพระอักษรโดยพลการ ความผิดนี้ก็เพียงพอที่จ
