ะลงโทษประหารชีวิตแล้ว!มองดูเสินจื่ออี้ที่คุกเข่าหมอบราบกับพื้นในสภาพอนาถ มู่จิ่งชูก็หมดความคิดที่จะช่วยเหลือนางล้วนเป็นความผิดของนางเอง รอดชีวิตมาได้ไม่รู้จักถนอมตัว กลับมาหาความตายเสียอีก!วันนี้แม้จะเกิดเรื่อง ก็เป็นความผิดของนางเอง เป็นนางที่ต้องการมาหาความตายเสินจื่ออี้ตั้งแต่ถูกจับตัวก็คิดถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้แล้ว นางดูภายนอกต่ำต้อยน่าสมเพช แต่แท้จริงแล้วกำลังคิดวิธีแก้ไขสถานการณ์“ขอฝ่าบาทโปรดทรงลดพระพิโรธ! ข้าน้อยเป็นคนที่ฮองเฮาส่งมา”เมื่อได้ยินว่าเป็นฮองเฮายวน ฮ่องเต้ฉงหมิงจึงมองเสินจื่ออี้เป็นครั้งแรกสายตาของจักรพรรดิที่กดทับลงมา ไม่ใช่ทุกคนจะรับไหวแม้แต่เสินจื่ออี้ ตอนนี้ก็มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาตามแผ่นหลังแล้วหลังจากความเงียบอันแปลกประหลาด ฮ่องเต้ฉงหมิงก็พูดว่า“ฮองเฮา? นางให้เจ้ามาทำอะไร?”เสินจื่ออี้คลายนิ้วมือที่เกาะพื้นแน่น ร่างที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงนางรู้ว่าฝ่าบาทและฮองเฮามีสายใยต่อกันลึกซึ้ง แม้ว่าทั้งสองคนเพิ่งทะเลาะกันและกำลังโกรธกัน ถึงจะไม่ปล่อยนาง แต่เมื่อรู้ว่านางเป็นคนของฮองเฮา อย่างน้อยก็จะไม่ประหารทันทีแต่แม้จะไม่ถูกประหาร การลงโทษก็ไม่น่าจะลดลงมู่จิ่งชูมองเสินจื่ออี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย แปลกใจที่นางฉลาดในบางครั้งเสินจื่ออี้ในความทรงจำของเขา เป็นเพียงหญิงสาวที่ชอบติดตามเขาไปทุกที่รังแกคนอื่นอย่างไร้ขอบเขตเพราะพึ่งพาอำนาจของพ่อและพี่ชายใหญ่
