กว่านางต้องกลับมาภายในเวลาที่กำหนด หากเกินเวลา เขาจะไม่รับผิดชอบหากเกิดเรื่องไม่คาดฝันใด นางต้องรับผิดชอบเองสำหรับโอกาสที่หาได้ยากนี้ เสินจื่ออี้รู้สึกทะนุถนอมเป็นพิเศษหลังจากถูกคนของเฉินซี่พาออกจากคุกใต้ดิน เสินจื่ออี้เปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่เป็นชุดนางกำนัล ปะปนกับนางกำนัลกลุ่มที่ไปเอาของที่กรมนางกำนัลตั้งแต่ถูกเสี่ยวเสวียนฉีขังเข้ามา เขาก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลยจริงอยู่ นางเป็นเพียงนางกำนัลที่ต้องสงสัย จะมีสิทธิ์อะไรให้องค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์มาเยี่ยมเสินจื่ออี้เดินตามกลุ่มนางกำนัล ออกจากตำหนักบูรพาได้อย่างราบรื่น และเมื่อมาถึงอุทยานหลวง นางก็ชะลอฝีเท้าลง เตรียมจะใช้โอกาสที่ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติเพื่อมุ่งหน้าไปยังตำหนักเหลียนฮวาตำหนักเหลียนฮวาเป็นตำหนักร้างมาโดยตลอด เนื่องจากเมื่อหลายปีก่อนมีนางสนมผูกคอตายที่นั่น จึงมีข่าวลือว่ามีผีสิง และต่อมาก็ไม่มีใครอาศัยอยู่ จนกลายเป็นที่รกร้างไปสถานที่แบบนี้ไม่ใช่สถานที่สำคัญอย่างแน่นอนแทบไม่มีคนมาแล้วแต่ด้านหลังตำหนักเหลียนฮวา มีทางลัดไปยังห้องทรงพระอักษรเสินจื่ออี้เห็นว่าจังหวะพอดี จึงค่อยๆ แยกตัวออกจากกลุ่มที่มุมหนึ่ง แล้วเดินตามทางเล็กๆ ไปยังตำหนักเหลียนฮวาจู่ๆ มีเสียงคนวิ่งไล่กันมาจากข้างหน้า“ตุ๊กตาของข้า ตุ๊กตาของข้า!”“องค์หญิง วิ่งช้าๆ ด้วยเพคะ!”เสินจื่ออี้ได้ยินเสียง รีบมองซ้ายมองขวา แต่ไม่เห็นที่ซ่อน จึงทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่กับที่
