ต่างหาก!แม้แต่เสินจื่ออี้เองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองโดนชุดดำฟันที่หลังไปดาบหนึ่งบาดแผลไม่ได้ลึกมาก ไม่ได้ทำให้อวัยวะภายในบาดเจ็บ แต่ก็เสียเลือดไปมากเธอส่ายหัว “ข้าไม่เป็นไร”บาดแผลแบบนี้ ตอนที่อยู่ในเรือนนางกำนัล เธอเคยโดนมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วนึกถึงช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดนั้น เมื่อครู่เธอกลับยังหวังลมๆ แล้งๆ ว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดจะเชื่อในตัวเธอ? เสินจื่ออี้หัวเราะขื่นๆ รู้สึกว่าเธอคงโง่อีกแล้ว!เยว่เมอเห็นเธอเป็นเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ ถอนหายใจแล้วหยิบขวดเคลือบขึ้นมาใบหนึ่ง“นี่คือยารักษาบาดแผล เอาไปเถอะ ตราบใดที่เรื่องยังไม่กระจ่าง หากเจ้าตาย ก็ไม่เป็นประโยชน์อะไรต่อองค์รัชทายาท”ตอนที่เสี่ยวเสวียนฉียังเป็นบุตรบุญธรรมของตระกูลเสิ่น เยว่เมออยู่ข้างกายเขาแล้วเธอกับเยว่เมอ นับว่าเป็นคนรู้จักกันมานานแต่หลายสิ่งได้เปลี่ยนไปแล้ว และไม่มีวันย้อนกลับไปได้เสินจื่ออี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เงยหน้ามองเยว่เมอหลังจากที่อยู่ในวังหลวงมาหลายเดือนนี้ ดูเหมือนเธอจะลืมวิธีแสดงความขอบคุณไปแล้ว ได้แต่นิ่งเฉยด้วยสายตาเหม่อลอยและสีหน้าเรียบเฉย ปฏิเสธเขาเยว่เมอเป็นคนของเสี่ยวเสวียนฉี ฟังคำสั่งเขาเท่านั้นไม่ก็เป็นเสี่ยวเสวียนฉีสั่งให้เขานำมาให้ หรือไม่ก็เป็นเยว่เมอแอบให้โดยที่เสี่ยวเสวียนฉีไม่รู้เรื่องกรณีแรกเธอไม่อยากรับกรณีหลังเธอรับไม่ได้ หากรับไปก็จะพาลให้คนที่ไม่เกี่ยวข้อ
