“องค์ชาย หม่อมฉันควรวางสิ่งนี้ไว้ที่ใดเพคะ”เสี่ยวเสวียนฉีทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงของเสินจื่ออี้ มือหนึ่งโอบเอวของเหอซุ่ย อีกมือเล่นกับผมเปียกของเธอ ไม่สนใจเสินจื่ออี้เลยเสินจื่ออี้เอ่ยปากอีกครั้ง เสียงของเธอดูรีบร้อนกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย: “องค์ชาย!สิ่งนี้ หม่อมฉันควรวางไว้ที่ไหนเพคะ?”เหอซุ่ยรู้สึกไม่พอใจที่เสินจื่ออี้รบกวนหลายครั้ง แต่คิดว่าเสินจื่ออี้คงอิจฉา ยิ่งรู้สึกดีใจ จึงเลื่อนตัวไปซบไหล่เสี่ยวเสวียนฉีอย่างตั้งใจยิ่งขึ้นแต่เธอไม่ทันสังเกตว่า หลังจากที่เสินจื่ออี้เอ่ยปากหลายครั้ง สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีมีความเปลี่ยนแปลงผิดปกติบางอย่างเสินจื่ออี้มองเสี่ยวเสวียนฉีที่ไม่ขยับเขยื้อน ความหวังในใจเธอดับวูบนานขนาดนี้แล้ว เขาคงลืมรหัสลับที่เคยตกลงกันเล่นๆ ในสมัยก่อนไปหมดแล้วเธอเหลือบมองคนชุดดำที่อยู่หลังฉากบังตา เห็นดาบใหญ่เงาวับทั้งสองเล่ม จึงหลับตาลงชั่วครู่ พร้อมรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดแล้ว!“ถ้าอย่างนั้นหม่อมฉันขอวางตามสะดวกนะเพคะ”เธอวางถาดลงบนพื้น ขณะลุกขึ้น เธอสูดหายใจลึก รวบรวมแรงทั้งหมดพุ่งชนฉากบังตา!ในจังหวะที่ฉากบังตาล้มทับคนชุดดำ เสินจื่ออี้ก็ตะโกนไปทางอ่างอาบน้ำ!“มีลอบสังหาร! เสี่ยวเสวียนฉี รีบหนีเร็ว!”คืนนี้เสินจื่ออี้ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่หากเสี่ยวเสวียนฉีเป็นอะไรไป นางกำนัลทั้งหมดในตำหนักบูรพาจะต้องตายตามไปด้วย!เธอตายไม่ได้!“นังสารเลว!” คนชุดดำคำ
