ก ร่างผอมเล็กห่อหุ้มในผ้าห่ม กำลังถือน้ำร้อนที่หลิวซิงส่งให้ กึ่งหลับกึ่งตื่นพักฟื้นโชคดีที่ก่อนหน้านี้เสี่ยวเย่นำเสื้อคลุมมาให้เธอกันความหนาวไว้ชั่วคราว เธอจึงเพียงแต่ร่างกายอ่อนแรง ไม่มีอาการไม่สบายอื่นใดช่างเป็นเพราะช่วงที่ผ่านมาเธอได้รับการทรมานอย่างโหดร้ายที่เรือนนางกำนัลมากเกินไป คราวนี้เธอจึงแข็งแกร่งผ่านมันมาได้“เสินจื่ออี้ เจ้ายังไม่ตายหรือ?”นางกำนัลคนหนึ่งเดินมาจากข้างนอกเพื่อส่งข่าว“ยังไม่ตายก็รีบไปวังหยูฮวาเลย”หลิวซิงเบิกตากว้าง “พี่จื่ออี้เพิ่งรอดชีวิตมา องค์รัชทายาทยังจะให้นางไป…”นางกำนัลพิงประตูไม้ เอามือปิดปากหัวเราะเยาะ“คิดอะไรอยู่ คืนนี้คนที่เข้าปรนนิบัติคือนางกำนัลเหอซุ่ยต่างหาก บางคนอาจอยากปรนนิบัติองค์รัชทายาทอยู่ตลอด แต่รัชทายาทต้องสนใจเจ้าก่อนนะ!”เสินจื่ออี้ลืมตาขึ้นทันที มือที่ถือชามน้ำแข็งค้างหลิวซิงสีหน้าตกใจ!หันไปมองเสินจื่ออี้ด้วยความสงสารหากแม้แต่ความเมตตาเล็กๆ สุดท้ายจากรัชทายาทก็ไม่มีแล้ว พี่จื่ออี้คงลำบากมากขึ้นในตำหนักบูรพา! ไม่เพียงแค่ไม่มีความเมตตา ยังให้พี่จื่ออี้ไปปรนนิบัติตรงหน้า รัชทายาทช่างโหดร้ายเกินไป!นางกำนัลคนนั้นเริ่มร้อนใจ“รีบเถอะ! เจ้านายไม่รอทาสผิวเนื้อเช่นเจ้าหรอก! ไม่ต้องห่วง รู้ว่าเจ้าแทบตายข้างบนก็ไม่อยากให้ทาสถูกอย่างเจ้ามาตายหน้าประตูวังกลางดึกเพื่อนำโชคร้ายเมื่อไปถึงเจ้าก็แค่ยืนรออยู่นอกวัง มีอะไรก็สั่งคนข้างๆ ทำก็พอ!”“นี่ก็นับ
