เธอแค่อยากมีชีวิตอยู่อาจเป็นเพราะเป็นทาสรับใช้มานาน แม้แต่สายตาที่วิงวอนก็แสดงความต่ำต้อยอย่างชัดเจนเสี่ยวเย่เคยเห็นนางกำนัลมานับไม่ถ้วน และเห็นคนที่อ้อนวอนต่อหน้าเขามาแล้วนับไม่ถ้วนเช่นกันแต่หญิงสาวตรงหน้ากลับแตกต่างจากนางกำนัลเหล่านั้นดูต่ำต้อยและด้อยค่า แต่ที่แท้กลับซ่อนความแข็งแกร่งอยู่ภายในไม่ได้โหดร้ายกับผู้อื่น แต่โหดร้ายกับตัวเองรอบข้างนี้ล้วนเป็นด่านรักษาการณ์ของเขา หญิงสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่งไม่มีทางแทรกเข้ามาได้ เว้นแต่จะถูกน้ำพัดออกมาจากลำน้ำตามที่เสี่ยวเย่รู้ การที่จะถูกกระแสน้ำพัดมาถึงคูเมืองด้านนี้ได้ ต้องผ่านทางอุโมงค์ใต้ดินเท่านั้นนางสามารถทนอยู่ในอุโมงค์ใต้ดินได้นานขนาดนั้น นั่นไม่ใช่ความแข็งแกร่งหรือ!ทหารองครักษ์รอบข้างกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสี่ยวเย่ยกมือขึ้นแล้ว!“อยากรู้ว่านางเป็นคนของตำหนักบูรพาหรือไม่ ก็พานางไปตำหนักบูรพาดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ”เสินจื่ออี้รู้สึกดีใจขึ้นมาในใจ แต่แล้วหัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันการได้กลับตำหนักบูรพาเป็นเรื่องดี แต่ฝ่ายองค์ชายสี่กับรัชทายาทเพียงแค่สงบศึกกันแค่ภายนอก หากถูกคนขององค์ชายสี่พากลับไปอย่างโจ่งแจ้ง เธอไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องหรือไม่แต่ก็อย่างที่ว่า เธอไม่มีสิทธิ์ขัดขืนการมีชีวิตอยู่ คือความหวังสูงสุดของเธอ นอกเหนือจากนี้ เธอไม่สนใจอะไรอีกเสินจื่ออี้ไม่เพียงไม่อาจขัดขืน เธอยังต้องคุกเข่าซบหน้ากับพื้นอย่างสำนึกบุญคุณโขกศีรษะให้เสี่ย
