หลิวซิงรู้สึกว่าความหวังเล็กๆ สุดท้ายในใจ พังทลายเป็นผุยผงในพริบตา!จบกันแล้ว พี่จื่ออี้จบสิ้นจริงๆ แล้ว!แต่ในใจของอิงชุนกลับเต็มไปด้วยความยินดี!เสี่ยวเสวียนฉีเดินหลังตรง สีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ก้าวเข้าไปในห้องในวังในอย่างมั่นคงความจริงเมื่อครู่ในใจเขามีความรู้สึกสะท้านใจวูบหนึ่ง แต่เมื่อนึกถึงจานขนมซงเหรินซูในวังหยูฮวาเมื่อครู่นี้ เขาก็ละทิ้งความคิดที่จะช่วยคนซึ่งไม่ควรมีนั้นทิ้งไป!ตั้งแต่เห็นจานขนมนั่น เขาก็เดาได้ว่านี่คือเรื่องที่เธอบอกให้คนอื่นรู้เพราะเรื่องที่เขาชอบกินขนมซงเหรินซูนั้น เหอซุ่ยไม่มีทางพูดออกไป และนอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีใครรู้อยากจะยัดเยียดคนให้เข้ามาอยู่ข้างกายเขานักหรือ ไม่อยากใกล้ชิดกับเขางั้นหรือ?เมื่อไม่อยากได้รับความเมตตาจากเขา ทั้งไม่เต็มใจมาปรนนิบัติที่วังหยูฮวา ก็ให้เป็นไปตามที่เธอปรารถนาเถอะ!อีกอย่าง เธอว่ายน้ำเก่งอยู่แล้ว แม้จะตกน้ำก็ช่วยตัวเองได้!เขาจำเป็นต้องสนใจด้วยหรือ!เสินจื่ออี้เป็นคนว่ายน้ำเก่งจริงๆ แต่หลังจากที่เธอต้องทนทุกข์มามากมายในตำหนักบูรพา ร่างกายของเธอก็ถูกรังแกจนไม่แข็งแรงเหมือนแต่ก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนั้นใต้น้ำมีคนตั้งใจทำร้ายเธอ“องค์รัชทายาท หรือว่าควรส่งคนไปดูสักหน่อย?” เหอซุ่ยที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ไอออกมาอย่างกะทันหันพลางจับชายผ้าห่ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “เธอ…ก็เป็นชีวิตคนหนึ่ง”เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้วแน่น “นางกำนัลคน
