หนึ่งเกิดเรื่อง ตำหนักบูรพาจะต้องตามหาอย่างโจษขานด้วยหรือ ยังมีกฎระเบียบอยู่หรือไม่?”ท่าทางเย็นชาของเขาแสดงให้เห็นชัดว่าไม่อยากพูดอะไรอีกเหอซุ่ยขยับริมฝีปากเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไรอีก ดวงตาที่หลุบลงค่อยๆ เหลือบมองไปที่อิงชุนซึ่งกำลังคุกเข่าอยู่ข้างนอกผ่านม่านบางๆ อิงชุนอดสั่นสะท้านไม่ได้เธอลืมไปได้อย่างไร เสินจื่ออี้ถูกกำจัดแล้ว แต่เหอซุ่ยกลับได้รับการช่วยเหลือ!ตอนนั้นเหอซุ่ยต้องรู้แน่ๆ ว่าเป็นตัวเธอเองที่ลงมือผลักคน!หลังจากเสี่ยวเสวียนฉีจากไปแล้ว อิงชุนก็คุกเข่าลงตรงหน้าเตียงของเหอซุ่ย“นางกำนัลเหอซุ่ย ข้า…”เหอซุ่ยเปลี่ยนจากท่าทีอ่อนโยนต่อหน้าผู้คนเป็นปกติ ดวงตาที่เย็นชาลงอย่างฉับพลันเต็มไปด้วยประกายอำมหิต เธอตบหน้าอิงชุนฉาดใหญ่!“เก่งนักใช่ไหม กล้าลงมือกับข้าด้วย”อิงชุนกุมใบหน้า หายใจหอบถี่ ลูกตาหมุนไปมา“ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่ข้า! นางกำนัล เป็นเสินจื่ออี้ ใช่! ไม่ผิด เป็นนางที่สั่งให้ข้าทำแบบนี้!ข้าก็จำใจทำเท่านั้น ขอนางกำนัลโปรดละเว้นด้วย!”ถึงอย่างไรเสินจื่ออี้ก็ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ไม่สามารถมาเผชิญหน้ากันได้! ใส่ร้ายป้ายสีนางไว้คงไม่ผิด!เหอซุ่ยสงบลง หรี่ตาถาม “เจ้าบอกว่า เป็นนางที่สั่งให้เจ้าทำร้ายข้า?”“ใช่ เป็นนาง! นางอิจฉาที่นางกำนัลได้อยู่ใกล้ชิดกับรัชทายาทตลอดเวลา เลยบีบบังคับให้ข้าทำเรื่องแบบนี้!”เหอซุ่ยจ้องมองอิงชุนด้วยสายตาที่ค่อยๆ เจือความลึกล้ำแน่นอน เธอไม่ได้เชื่อคำพู
