ดของอิงชุนทั้งหมด แต่ตอนนี้ตัวเองอยู่เหนือเสินจื่ออี้เหอซุ่ยไม่เชื่อว่าเสินจื่ออี้จะไม่มีความแค้นในใจเลยแม้แต่น้อยยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งที่นางเคยประสบในเรือนนางกำนัลก่อนหน้านี้เสี่ยวเสวียนฉีไต่ถามเรื่องนี้ครั้งล่าสุดแล้ว แม้แค่พูดถึงเพียงผิวเผิน ไม่ได้ถามมากนัก แต่ถ้ารัชทายาทรู้เรื่องพวกนั้นจริงๆ ก็จะแย่…เหอซุ่ยยิ้มขึ้นทันใด “อืม เช่นนั้นการที่ครั้งนี้นางตกน้ำก็เป็นเวรกรรมที่นางก่อเองนางก็สมควรตายแล้ว ไป”อิงชุนตกใจเงยหน้าถาม “ไปไหน?”“ก็ไปตามหาคนสิ องค์รัชทายาทไม่อยากตาม แต่พวกเราไม่อาจนิ่งดูดายได้”เหอซุ่ยลูบศีรษะของอิงชุนเบาๆ เล็บยาวทาชาดของเธอลากผ่านใบหน้าของอิงชุนยิ้มอ่อนโยนเพียงใด ดวงตาก็แฝงความโหดเหี้ยมมากเท่านั้น “หากหาคนไม่พบก็ช่างเถอะ แต่ถ้าหาพบ เจ้าย่อมรู้ว่าควรทำอย่างไร”แม้ว่าแบบนี้จะเป็นการปล่อยนางไปง่ายเกินไป แต่สำหรับตอนนี้ ก็เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเสินจื่ออี้ต้องรู้แน่ว่าเป็นตัวเธอที่กราชากนางตอนตกน้ำ รวมถึงตอนอยู่ใต้น้ำ เธอก็ตั้งใจเตะนางสองสามที! ไม่อาจปล่อยให้เสินจื่ออี้กลับมามีชีวิตอยู่ได้อีก!อิงชุนสะท้านเฮือก“เจ้าค่ะ… ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”อิงชุนพาคนค้นหาที่ริมสระนานมาก จนกระทั่งค่ำก็ยังไม่พบเสินจื่ออี้แม้แต่ศพก็ยังไม่เห็นเงาดูเหมือนคนจะถูกพัดลงไปในแม่น้ำใต้ดิน หรือไม่ก็ถูกปลาในสระกินไปแล้วหาคนไม่พบ อิงชุนย่อมไม่อยากตากลมหนาวอีกต่อไป ถึงอย่างไรก็ค้นหาทั่วแล้วนางก็ไม่มีทาง
