้สึกว่านางกำนัลตัวเล็กนี่น่าสนใจจริงๆ บอกว่าขี้ขลาด แต่ถูกคนของเขาจับได้กลับไม่ร้องไห้ บอกว่ากล้าหาญ แต่ให้ของนิดหน่อยกลับตกใจขนาดนี้แขนที่แข็งแรงของเขา กดเสื้อคลุมกลับบนไหล่ของเธอแล้ว“ให้เจ้าก็รับไว้สิ ข้าแค่ไม่อยากให้คนของตำหนักบูรพาตายเพราะหนาวหรือหิวที่นี่”จริงด้วย หากคนของตำหนักบูรพาตายในเขตที่องค์ชายสี่ดูแล แม้จะไม่มีเรื่องอะไร แต่หากมีข่าวออกไป อาจก่อความขัดแย้งที่ไม่จำเป็นได้เสินจื่ออี้ไม่ปฏิเสธอีก ก้มหน้ากัดขนมแผ่นนั้นคำหนึ่งขนมแห้งๆ ไม่ค่อยอร่อยเธอรู้ว่านี่คืออาหารแห้งที่องค์ชายสี่พกติดตัวในค่ายทหาร แต่แปลกใจที่องค์ชายผู้สูงศักดิ์เช่นเขา กินอาหารไม่ต่างจากทหารทั่วไปเลยแต่สำหรับเสินจื่ออี้ในตอนนี้ แม้จะเป็นขนมแห้งๆ ก็ถือเป็นของวิเศษจากสวรรค์ที่หาได้ยากในชีวิตประจำวันเมื่อเสี่ยวเย่หันกลับมา เธอได้กินขนมหมดเกลี้ยงแล้วในสามสี่คำ ดูเหมือนจะหิวจริงๆ กินเร็วเกินไป จนสำลัก คอยแอบตบอกตัวเองมุมปากที่มักเคร่งขรึมของเขาก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้นอย่างเอ็นดู แต่พอหันไปก็กลับมาสงบเยือกเย็นเหมือนเดิม“พานางไปด้วย ไป!”แต่เดิมเสินจื่ออี้คิดว่าเสี่ยวเย่จะให้ทหารองครักษ์พาเธอไปตำหนักบูรพา แต่ไม่คิดว่าเขาจะไปด้วยตัวเองข่าวที่องค์ชายสี่เสด็จมาตำหนักบูรพายามดึก เหมือนก้อนหินแตกกระเด็นตกลงในความเงียบสงบของตำหนักบูรพา ในราตรีนี้ ทันใดนั้นก็สร้างคลื่นเป็นพันชั้น!เสี่ยวเสวียนฉียังไม่ได้นอนคืนนี้ ไม่ค่อยไ
