ักปรุงยาลูกกลอนนี้เป็นแรงกระตุ้น ทำให้เหมยเอ๋อร์ยิ่งอยากเรียนรู้เพิ่มเติม ไม่กล้าเสียเวลาไปร่วมงานเลี้ยง ขอให้พี่ชายหลี่ลี่พาข้าไปเถิด!” หลิวเหมยเอ๋อร์ กล่าวพลางคำนับ
หลิวเหมยเอ๋อร์แต่เดิมก็ขี้อายอยู่แล้ว แม้จะมีหลี่ลี่คอยให้กำลังใจ แต่นางก็ยังไม่อยากเข้าร่วมงานใหญ่โตเกินไป ดังนั้นหากสามารถหลีกเลี่ยงได้ นางก็จะหลีกเลี่ยงอย่างแน่นอน
“ถูกต้อง ถูกต้อง ความมุ่งมั่นในการเรียนรู้ของเหมยเอ๋อร์นั้นเป็นแบบอย่างให้กับสำนักยาลูกกลอน ไม่สิ เป็นแบบอย่างให้กับศิษย์ทุกคนเลยทีเดียว งานเลี้ยงนี้ไม่ต้องจัดแล้ว เหมยเอ๋อร์อยากเรียนรู้ ตำราทั้งหมดเจ้าเลือกได้ตามใจชอบ หากมีข้อสงสัยใด สามารถมาปรึกษาข้าได้ทุกเมื่อ แม้แต่นักปรุงยาคนอื่น ถ้าเหมยเอ๋อร์อยากถามอะไร พวกเขาก็ต้องตอบทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง มิเช่นนั้นข้าจะไม่ละเว้นพวกเขาเป็นอันขาด” ท่านผู้อาวุโสเมิ่งกล่าว
“อ้อ ยังมีภูเขาสมุนไพรหลายลูกของสำนักยาลูกกลอนด้วย ถ้าเหมยเอ๋อร์อยากแยกแยะยาลูกกลอน ก็สามารถเข้าไปได้ตามใจ ไม่ต้องแจ้งใครทั้งสิ้น ตอนนี้สถานะของพวกเจ้าสามารถเดินไปไหนมาไหนในเขตภายในได้อย่างอิสระแล้ว หากบนภูเขาสมุนไพรไม่มีปลูก ก็สั่งให้ผู้ดูแลไป๋ซื้อมาได้เลย” ท่านผู้อาวุโสเมิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบกล่าวทันที
หลี่ลี่ยืนดูท่านผู้อาวุโสเมิ่งที่พยายามเอาอกเอาใจอย่างสุดความสามารถอยู่ข้างๆ พยายามกลั้นหัวเราะจนหน้าแดงก่ำ
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสเมิ่ง เหมยเอ๋อ
