่างยิ่งเสี่ยวเสวียนฉีในอดีต ชอบสีเขียวอมฟ้า ชอบขนมซงเหรินซูเป็นความบังเอิญที่ในอดีต ตอนที่เธออยู่ในจวน เธอก็ชอบสวมเสื้อผ้าสีนี้ตอนนี้เพราะเกลียดเธอ ก็เลยพลอยเกลียดสีเขียวอมฟ้าที่เขาเคยชอบไปด้วยเรื่องนี้ไม่แปลกแต่ขนมซงเหรินซู จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?เธอยังจำได้ถึงคืนฝนตกเมื่อหลายปีก่อน ที่เสี่ยวเสวียนฉีมาที่ตระกูลเซินเขาสวมเสื้อผ้าขาดการุ่งการิ่ง หมอบอยู่ที่มุมจวนตระกูลเซิน ถือขนมซงเหรินซูที่เธอนำมาให้แล้วกินอย่างหิวโหย เหมือนเด็กที่ไม่ได้กินอะไรมาครึ่งเดือนหลังจากนั้น เมื่อใดก็ตามที่จวนมีขนมชนิดนี้ เขาก็มักจะเป็นคนแรกที่ไปครั้งหนึ่งเขายังทะเลาะกับพี่ชายถึงขั้นตีกันเพราะจานขนมนี้ตอนนั้น เธอนั่งอยู่ใต้ต้นเพลน ข้างหน้าต่าง มองดูเด็กหนุ่มที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แต่ยังคงดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดขมับให้เขาพลางถามอย่างจนใจ: “แย่งอะไรกันนักหนา นั่นเป็นขนมที่ส่งไปให้พี่ใหญ่ ถ้าเจ้าชอบ ข้าทำให้เจ้าอีกก็ได้”ตามที่เธอสัญญาไว้ ไม่ว่าจะทำให้ใคร เธอก็จะแบ่งส่งไปให้เขาอีกส่วนหนึ่งเสมอและเขาก็กินจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่น้อยเธอคิดว่า เขาชอบขนมนั้นจริง ๆแต่ทำไมถึงได้เกลียดมันเหมือนกับที่เกลียดสีเขียวอมฟ้าล่ะทันใดนั้น สีหน้าของเสินจื่ออี้ก็เปลี่ยนไป มือบีบแน่นที่หน้าอก ราวกับเพิ่งตระหนักถึงความเป็นไปได้บางอย่างที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อน!บางที เป็นเพราะเธอตั้งแต่ต้นจนจบ เขาชอบเพ
