ราะเธอ และเกลียดก็เพราะเธอ…“เสินจื่ออี้ เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือไง!”เสียงด่าของอิงชุนทำให้เสินจื่ออี้ได้สติ แต่สายตาของเธอยังคงมองไปทางวังหยูฮวาเธอเคยคิดมาตลอดว่าที่เขาเกลียดเธอ เป็นเพราะครั้งนั้นที่เธอทำร้ายเขาไม่เคยคิดถึงเหตุผลอื่นเลย!ไม่ เธอต้องคิดผิดแน่ ๆเขาไม่มีทางรักเธอ หากเคยรัก ต่อให้เกลียดแค่ไหน จะดูหมิ่นเหยียดหยามมากเพียงใด เขาจะมอบเธอให้ชายอื่นด้วยน้ำมือของตัวเองได้อย่างไร!ดวงตาของเสินจื่ออี้ค่อย ๆ หม่นลง เธอโยนความคิดอันประหลาดเมื่อครู่ทิ้งไปเพราะเสินจื่ออี้เอาแต่เงียบไม่พูดอะไร ทำให้อิงชุนเข้าใจผิดว่าเธอยอมรับว่าใช้ขนมซงเหรินซูหลอกให้เธอเดือดร้อน!สายตาของอิงชุนเย็นชาน่ากลัว มองเสินจื่ออี้ด้วยความเกลียดชัง ราวกับอยากฆ่าเธอเดี๋ยวนั้น!ในวินาถัดมา อิงชุนสังเกตเห็นทะเลสาบใต้สะพานโค้งด้านหลังเสินจื่ออี้ มุมปากเธอยกขึ้น ดวงตาเปล่งประกายวาววับราวกับชุบพิษ!“เสินจื่ออี้! ไปตายซะ!”
